Nawet gdyby kobiety...

...były ze szkła, i tak byłyby nieprzezroczyste. Przekona się o tym na własnej skórze prywatny detektyw Peter B. Sherman, główny bohater powieści Kłopotliwa dziewczyna autorstwa Petera Janeesa.

Nic nie zapowiada niespodzianki, która sprawi, że życie samotnego mężczyzny nabierze nagłego przyspieszenia. Chociaż ktoś taki jak Peter Sherman, prywatny detektyw, powinien być przygotowany na wszelkiego rodzaju zdarzenia. Ale czy można być prepared na widok nieznajomego martwego mężczyzny w poczekalni własnego biura? Albo na spotkanie na ulicy uroczej Sary Warren – bosej panny młodej, która uciekła sprzed ołtarza i nie ma gdzie się podziać? Pierwsze niewypowiedziane pytanie Shermana, po jej spotkaniu, brzmi: czy masz coś wspólnego ze znalezionym u mnie denatem? A może ich spotkanie jest tylko zbiegiem okoliczności? Detektyw nie wierzy w czyste intencje i sumienie niedoszłej panny młodej. Podejrzewa jakiś podstęp. Ufa natomiast Susan Norton – kobiecie, która przychodzi do jego biura i wynajmuje jego osobę w celu pozbycia się szantażysty. Wkrótce jednak Sherman przekona się, że dzięki obu nowym znajomym będzie miał na głowie policję, a narażenie się niektórym osobom niekoniecznie wyjdzie mu na zdrowie.

Kłopotliwa dziewczyna Petera Janeesa jest szóstą książką wydaną przez Wydawnictwo Pi należącą do serii super kryminał. Stanowi ona drugą i jakby trzecią powieść tego autora, jaką miałem okazję przeczytać (Wydawnictwo Pi w 2010 roku wydało w serii superkryminal.pl dwa jego utwory: Siedem kamyków i Kłopotliwa dziewczyna, które przeczytałem od razu po zakupie). Podobała mi się fabuła tego drugiego i nie miałem oporów przed jego ponowną lekturą. Czytając recenzowaną właśnie książkę miałem wrażenie, że trzymam w rękach interesującą powieść mało znanego zagranicznego autora i byłem ciekawy kim jest. Niestety, wydawca nie zamieścił o nim żadnej notki. Poszukałem informacji w innych źródłach. W Internecie przeczytałem, że Peter Janees jest Polakiem i

Debiutował jako poeta. Z wykształcenia bibliotekarz. Działacz opozycji, więzień polityczny w okresie stanu wojennego. Pracował jako listonosz i robotnik w zakładzie tworzyw sztucznych. Współorganizator i red. naczelny „Dziennika Częstochowskiego”, pierwszej niezależnej gazety w Częstochowie, wieloletni korespondent PAP, publikował w prasie regionalnej i ogólnopolskiej. Scenarzysta i pisarz. Autor licznych powieści - historycznych, sensacyjnych i obyczajowych, w tym wielu wydanych pod pseudonimem. Mieszka na Mazurach. (źródło: http://lubimyczytac.pl/autor/44651/peter-janees).

Janees nie jest z pewnością drugim Joe Alexem, ale napisał dobrze skonstruowaną, intrygującą i trzymającą w napięciu powieść sensacyjno-kryminalną, której akcja rozgrywa się w Nowym Jorku na Manhattanie. Autor bardziej skupił się w niej na fabule niż na opisie topografii terenu. Choć akcja ma miejsce w bliżej nieokreślonym czasie, czytelnicy mogą mieć wrażenie, że rozgrywa się w teraźniejszości, mimo iż pierwszoosobowa narracja została poprowadzona przez autora w czasie przeszłym.

Jak wspomniałem na początku niniejszej recenzji, głównym bohaterem książki jest detektyw Peter B. Sherman – mężczyzna, znający swoją wartość, bezpośredni w zachowaniu i często ironiczny, ale także człowiek, którego lubią kłopoty, a sam ich także nie zawsze jest w stanie uniknąć. Jest na nie jakby skazany, ale niekoniecznie godzi się z wyrokami losu. Nie jest twardym gliną, w przeciwieństwie do Cedrusa i Irvinga – dwóch policjantów, którzy nie potrafią pogodzić się z jego metodami działania i życiowym pechem. Obaj starają się utrzymać stanowiska w policji i, chcąc nie chcąc, muszą współpracować z Shermanem, co nie jest do końca na rękę żadnemu z nich. Nie znaczy to jednak, że go nie lubią. Choć Peter jest z natury samotnikiem, przyciąga do siebie kobiety. Niejeden mężczyzna na jego miejscu czułby się jak w raju. Sarah Warren uciekła sprzed ołtarza, ale mogłaby być dobrą żoną i panią domu, a Susan Norton daje Shermanowi dobrze zarobić i jest cenną klientką. Obie jednak mają wobec detektywa pewne plany, a jego intuicja nieco szwankuje, co skutkuje tym, że i Sarah i Susan jawią mu się jako Pandory. Tym bardziej iż, odkąd stanęły mu na drodze, jego życie znajduje się w coraz większym niebezpieczeństwie.

Oprócz wyżej wymienionych postaci, Janees wykreował dużo interesujących bohaterów, z których należy wspomnieć choćby detektywa hotelowego Eugene'a Duran'a i Barry'ego Lodge'a – byłego więźnia San Quentin. Peter posiada bowiem liczne kontakty, podobnie jak główny czarny charakter, którego macki sięgają daleko i w głąb ważnej instytucji państwowej, a niektóre osoby są tylko marionetkami w jego rękach.

Odkładając, po przeczytaniu, Kłopotliwą dziewczynę na półkę ponownie spojrzałem na jej broszurową okładkę. Zrobiłem to oczywiście także wcześniej, zanim oddałem się lekturze, ale wtedy zwróciłem uwagę tylko na czarny napis super kryminał w żółtym prostokącie w lewym górnym roku obwoluty i rzucający się w oczy duży, biało czerwony tytuł – elementy charakterystyczne dla tej serii książek. Nie przyglądałem się natomiast zdjęciu zamieszczonemu na okładce. Zarejestrowałem jednak stojącą na przejściu dla pieszych kobietę. Gdy ponownie przyjrzałem się obrazkowi, po przeczytaniu powieści, stwierdziłem, że przedstawiona na nim osoba nie jest tytułową kłopotliwą dziewczyną.

Wyraźna czcionka zastosowana przez wydawcę, krótkie rozdziały, prosty, czasem ironiczny język autora i dynamiczna akcja z niespodziewanymi zwrotami akcji sprawiły, że recenzowaną powieść przeczytałem z dużą przyjemnością, mimo pojawiających się w niej kilku błędów: literówek i „zjedzonych wyrazów”.

Konrad Staszewski

Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego
dziękuję Zbrodni w Bibliotece i Wydawnictwu Pi.

Autor: Peter Janees

Tytuł: Kłopotliwa dziewczyna

Seria wydawnicza: super kryminał

Wydawnictwo: Wydawnictwo Pi

Data wydania: 2012 r.

Okładka: miękka

Koncepcja graficzna serii: Artur Gosiewski, signature.pl

Zdjęcie na okładce: 8081.pl

ISBN: 978-83-62781-69-0

Liczba stron: 224

Cena: 11,99 zł.



Z inspiracji Zbrodnią...

...nie zawsze doskonałą postanowiłem spróbować napisać jej receznję-niereceznję stylem Piotra Jędrosza, czyli autora. Bardzo podoba mi się jego styl.

Oliwa zawsze sprawiedliwa, zawsze na wierzch wypływa, a prawda zawsze się jak oliwa na wierzch dobędzie. Temida także jest sprawiedliwa, jest sprawiedliwością, może i ślepą, ale sprawiedliwą, przynajmniej teoretycznie. Przynajmniej powinna nią być i swoimi rękami wsadzać złoczyńców do więzień. To uproszczenie, bo przecież ślepota może rękami tylko machać, ale powinna wydawać polecenia swoim sługom, czyli sędziom. Ale Temida jest ślepa i nie zawsze wie, kogo za co skazuje i dlatego więzienia są przepełnione niewinnymi. I znów teoretycznie, ale przecież większość ludzi siedzi „za niewinność”, chyba że śpi w swoich celach – a wtedy leży, a nie siedzi. Winni też może w tym czasie leżą i śpią, na przykład z kochankami lub sędziami.

To, co napisałem powyżej, i do czego jeszcze wrócę, jest tylko kiepską imitacją stylu Piotra Jędrosza – autora wydanej w tym roku przez Wydawnictwo Pi książki Zbrodnia nie zawsze doskonała. Napisałem „książki”, ponieważ recenzowany właśnie utwór nie jest powieścią, tylko zbiorem opowiadań. Wspomniał zresztą o tym wydawca na okładce.

„Nie każde przestępstwo jest od razu przestępstwem sensu stricto, nie każde też przynosi oczekiwane – przez sprawcę na ogół – skutki. Najczęściej jest zupełnie na odwrót. A i sprawiedliwość, nawet ta pisana przez duże „s”, chodzić potrafi własnymi drogami. W końcu Temida, grecka bogini uosabiająca prawo i wymiar sprawiedliwości , sądząc po zakrywającej jej oczy opasce – jest ślepa. I czy to jest swojska, rudzka dzielnica Chebzie, wraz z jej śląskim, choć nie tylko, folklorem, czy gorąca Andaluzja, a nawet chłodna Szwecja – wszędzie ludzką wyobraźnię rozpalają namiętności. Wszystko to, i jeszcze więcej, w zbiorze opowiadań przywołujących w swej formie tak popularne niegdyś wydawane drukiem sprawozdania sądowe.”.

Powyższy cytat mówi w zasadzie wszystko o Zbrodni nie zawsze doskonałej. Ale czy na pewno? Pewna ponoć jest tylko śmierć. W opowiadaniach Jędrosza nic nie jest pewne. Najbardziej niepewnymi są zbrodnia i kara. Autor przedstawił czytelnikom różnych bohaterów (niektórzy pojawiają się w więcej niż jednej opowieści i ich losy przeplatają się w późniejszych historiach), o różnym statusie społecznym i powodach popełniania przestępstw. Pokazał, że zabić, lub próbować zabić można nie tylko z zazdrości, miłości, pod wpływem używek, ale często także przez przypadek. I czy w takich przypadkach winny winowajca ponosi konsekwencje, pijąc zaprawione goryczą piwo, które sobie nawarzył? Czy będzie spał w celi, czy sprawiedliwa, martwa oliwa go tylko poparzy? Na te pytania odpowiada Jędrosz w opowiadaniach zakończonych morałem (co nie znaczy moralnych), ironicznych i śmiesznych (choć nie zawsze dla bohaterów) i pouczających (przede wszystkim dla nich). Masło maślane? W moim wykonaniu, tak, ale Jędrosz tworzy z niego margarynę. Język autora jest bowiem żywy, dynamiczny, ironiczny, poetycki i pełen przenośni, przysłów oraz odniesień do rzeczywistości.

Zbrodnia nie zawsze doskonała jest moim pierwszym spotkaniem z Jędroszem, czego bardzo żałuję. Autor, o którym wydawca niestety nie zamieścił żadnej informacji ani na okładce, ani w książce jest urodzonym w 1957 roku Katowiczaninem. Mimo że obecnie mieszka w Marsylii (przynajmniej tak przeczytałem w Internecie), Śląsk jest mu nadal bardzo bliski i fabuły sporej części opowiadań recenzowanego zbioru mają miejsce na Śląsku i w Zagłębiu. Zbrodnia... jest debiutem Piotra Jędrosza w serii książek wydawanych pod szyldem super kryminał, ale autor ma w swoim dorobku inne powieści: Ćwiczenia dramatyczne, za którą otrzymał Nagrodę Młodych Wojewody Śląskiego, Ja Kaligula –  pamiętnik szaleńca, wybraną w plebiscycie czytelników na Książkę Miesiąca w programie TVP3 Książki z górnej półki, Bigamista, Opiekun; utwory i tomiki poetyckie.

Recenzowana książka, należąca do serii utworów Super kryminał, oznaczonej napisem znajdującym się w żółtym prostokącie w lewym górnym roku miękkiej okładki jest bardzo ciekawą pozycją. Na okładce zbioru Jędrosza przedstawiono tajemniczą postać ubraną w czarny strój. Zerkający na nią odbiorcy nie dostrzegą jej głowy i stóp, ale trzymane w jednej dłoni jabłko, a w drugiej nóż. Patrząc na okładkę Zbrodni nie zawsze doskonałej widzę symbol zakazanego owocu i prowadzącej do niego zgubnej namiętności.

Krótkie opowiadania Jędrosza sprawiają, że w każdej chwili można oderwać się od lektury zbioru i do niej wrócić z taką samą przyjemnością. Wyraźna czcionka ułatwia czytanie. Książka posiada kilka błędów (w tym głównie literówek), ale nie przeszkadzają one w trakcie czytania.

Zbrodnię nie zawsze doskonałą Piotra Jędrosza przeczytałem z prawdziwą przyjemnością. Zamieszczone w niej utwory są bardzo interesujące, ironiczne i autor udowadnia za ich pomocą, że nawet z pozoru zwykłe ludzkie przypadki życiowe mogą zmienić się w historie kryminalne. Recenzowaną książkę polecam wszystkim czytelnikom.

Konrad Staszewski

Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego
dziękuję Zbrodni w Bibliotece i Wydawnictwu Pi.

Autor: Piotr Jędrosz

Tytuł: Zbrodnia nie zawsze doskonała

Seria wydawnicza: super kryminał

Wydawnictwo: Pi

Data i numer wydania: 2012 r., I

Okładka: miękka

Koncepcja graficzna serii: Artur Gosiewski, signature.pl

Zdjęcie na okładce: 8081.pl

ISBN: 978-83-62781-68-3

Liczna stron: 224

Cena: 12,99 zł.

24 kwietnia tego roku (2012) gościłem w Kamiennej Górze, w której po raz pierwszy zorganizowano obchody Światowego Dnia Książki i Praw Autorskich.

Jego organizatorem była, promująca czytelnictwo i polskich autorów, Księgarnia Atena oraz jej pracownicy, a w szczególności Państwo Krystyna i Rafał Czerniga. To za ich sprawą dzień wcześniej, to jest 23 kwietnia, w Kamiennej Górze na rynku odbyły się prowadzone przez Agnieszkę Gil i Annę Zgierun-Łacinę „Zabawy wokół książek” oraz „Pięć minut dla książki”, w których, oprócz wymienionych powyżej autorek, uczestniczyła także Agnieszka Lingas-Łoniewska.

Dzień później (23 kwietnia), od godziny 10.00 na rynku pisarze czytali Kamiennogórzanom – dzieciom, młodzieży i dorosłym. W odczytach udział wzięli: Agnieszka Gil, Agnieszka Lingas-Łoniewska, Anna Zgierun-Łacina, Konrad Staszewski oraz Władysław Krupa. Młodzi słuchacze byli bardzo zainteresowani naszymi „odczytami” i chętnie się udzielali.

W tym samym czasie na stoiskach wokół sceny miały miejsce akcje „Książka za książkę”, „Książka za złotówkę” i „Moja pierwsza książka”.

O godzinie 18.00 w Galerii Centrum odbyła się debata „Czy warto czytać książki?” z udziałem, między innymi, dzieci – laureatów konkursu oratorskiego. W debacie wzięli udział Władysław Krupa, Hannibal Smoke i Konrad Staszewski, a poprowadził ją dyrektor ZSO w Kamiennej Górze, pan Jacek Bruździak.

Jestem pod ogromnym wrażeniem kamiennogórskiego Światowego Dnia książki, jego organizacji, poznanymi ludźmi, a w szczególności organizatorami, pisarzami (Agnieszką Gil, Agnieszką Lingas-Łoniewską, Anną Zgierun-Łaciną, Moniką Szwają, Hannibalem Smoke i Władysławem Krupą) oraz panem Jackiem Bruździakiem.

Bardzo dziękuję za wspaniale spędzony czas.

Zdjęcia z tegorocznego Światowego Dnia Książki i Praw Autorskich znajdują się albumie „ŚDKiPA 2012" (http://kolomen.blog.onet.pl/4,album.html).

Zapraszam także do obejrzenia flesza, który znajduje się pod adresem http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=ZJjmG5-e7WA (od około 6 minuty).

Konrad Staszewski.



„Z prochuś wstał...

...w proch się obrócisz, człowiecze”. Choć nie znają tego przysłowia Cesare Borgia, Niccolò Machiavelli, Leonardo da Vinci i Vitellozzo Vitelli, to zdają sobie sprawę z marności ludzkiej egzystencji. Trzej pierwsi pragną zostawić po sobie trwały ślad na ziemi: Borgia w postaci historii opiewającej jego czyny na miarę Cezara i Aleksandra Wielkiego, Machiavelli chce przekazać wiedzę oraz doświadczenie potomnym, a da Vinci chciałby poprawić Naturę odciskając ślad swego palca obok palca Boga. Ostatni z wymienionych, Vitelli, ma bardziej przyziemne marzenia – pragnie się zemścić na osobach odpowiedzialnych za śmierć brata. Lecz czymże jest śmierć jednego człowieka? Tym samym, co setek – niczym. Tylko środkiem służącym osiągnięciu wyższego celu. Wie o tym młody Cesare, a wkrótce zrozumieją to także Niccoló, Leonardo, Vitellozo i pewna młoda szlachcianka, których drogi przecinają się na kartach powieści „A ziemia płonie” Samuela Blacka. Bohaterowie tej książki rozpalają w sobie destrukcyjne ognie namiętności, zdrady, zawiści, zemsty i miłości, a przecież, jak mówi przysłowie „lepszy mały ogień, który nas grzeje, niż wielki, który nas pali”.

„SAMUEL BLACK to autor, o którym wiadomo jedynie tyle, że urodził się w Londynie i dorastał we Francji. A ziemia płonie to jego pierwsza opublikowana powieść.” – taką notkę wydawca zamieścił na skrzydełku recenzowanej przeze mnie książki. I bardzo dobrze, że to uczynił. W przeciwnym wypadku byłbym przekonany, iż „Samuel Black” jest zbiorczym pseudonimem literackim kilku osób. Napisany przez niego utwór to powieść oparta na faktach historycznych, ale w posłowiu Black przyznał się czytelnikom, że nieco przeinaczył daty niektórych wydarzeń, wykreował język Borgii, a fabuła „A ziemia płonie” jest w rzeczywistości literacką fikcją.

W recenzowanej książce nie można wskazać jednego głównego bohatera, albowiem jest ich pięcioro: książę Cesare Borgia, Niccolò Machiavelli, Leonardo da Vinci, Vitellozzo Vitelli i Dorotea Caracciolo. Autor bardzo dobrze pokazał różnice ich charakterów, ale także uwidocznił, że nieważne jest, w jakim czasie i w jakiej epoce ludzie żyją. Wszystkimi targają te same namiętności i uczucia.

Borgia to ambitny mężczyzna, który chce, aby go podziwiano i zamierza podbić świat. Jest żądny władzy i sławy. Nie cofnie się nawet przed morderstwem członka rodziny, żeby zająć jego miejsce. Zdaje sobie sprawę ze swojej inteligencji, wyjątkowości, rozumu oraz sprzyjającemu mu szczęściu. Cesare ceni tylko ludzi dorównujących mu jakimiś cechami, ale i od nich oczekuje nie tyle szacunku, ile podziwu, który w miarę zdobywania władzy zmienia się w uczucie strachu przed nim. Sam podziwia zarówno Machiavellego, jak i da Vinci. Pierwszego z nich za intelekt, nieustępliwość, człowieka wiedzącego czym jest władza oraz w jaki sposób można ją osiągnąć i utrzymać, a drugiego za wizjonerstwo, pasję oraz liczne talenty. Jednocześnie Borgia jest bezkompromisowym mężczyzną, bezlitosnym nie tylko dla swoich wrogów, ale także przyjaciół, co do których żywi chociaż cień podejrzliwości. Mając władzę czuje się Bogiem i uważa może robić wszystko co mu się podoba: podbijać inne kraje, grabić miasta i mordować ich mieszkańców, gwałcić kobiety, ale stara się także być sprawiedliwym zwycięzcą (gdy dochodzi do konfliktu między mieszkańcami Imoli i francuskim wojskiem – trzem pijanym żołnierzom każe obciąć kutasy na oczach tłumu, a mieszkańcowi, który podjudzał swoich współbraci przeciwko Francuzom osobiście wydłubuje oczy. Borgia jest bardzo sprzecznym wewnętrznie bohaterem, którego mogę jednoznacznie ocenić.

W tym miejscu czytelnikom niniejszej recenzji należy się z mojej strony wyjaśnienie: „kutas”, „skurwysyn”, „cipa”, „kurwa” i „szczać” są wyrazami dość często pojawiającymi się na stronach powieści Blacka. Bardzo mnie one raziły. Moim zdaniem, autor zbyt realistycznie opisał niektóre sceny występujące w utworze. Mam na myśli wspomniane wyżej sprawiedliwe, zdaniem Machiavellego, ukaranie Francuzów i podjudzacza tłumu, ale także tortury stosowane przez Cesare i scena seksu, w której, używając języka Blacka, Borgia jebie Doroteę w rzyć. Uważam, że autor mógł je przedstawić mniej obrazowo. Tym bardziej że często z przedstawionymi w utworze realiami nie współgra zastosowany w fabule język (być może jest to wina tłumacza), który w jednym miejscu jest wulgarny, a w drugim bohater korzysta z „wychodka”. Uważam to za brak konsekwencji. Nie przeszkadzały mi natomiast pojawiające się gdzieniegdzie literówki.

Wracając do plusów powieści „A ziemia płonie”, ziemia faktycznie płonie pod stopami nie tylko Borgii, ale i innych bohaterów. Niccolò został przedstawiony w książce jako człowiek o tęgim umyśle, który uważa, że posiadana przez jednostkę władza usprawiedliwia jej zachowanie, tak samo, jak usprawiedliwione jest ono, gdy się dąży do osiągnięcia władzy. Nie jest jednak ślepy i dostrzega zło, jakiego dopuszcza się Borgia, ale przymyka oko. Żywi nadzieję, że gdy Cesare zdobędzie to czego chce, stanie się mądrym, sprawiedliwym władcą, który przejdzie do historii, a obok niego zapisze się w niej także Niccolò. Florentczyk, mimo że współpracuje z Borgią, jest patriotą i jest przekonany, że jego zwycięstwo wprowadzi we Florencji prawe rządy. Być może nawet Machiavelli zostanie jego doradcą? Nie jest jednak bezkrytyczny w ocenie Borgii i przedstawicieli własnego kraju.

Zdaje sobie z tego także sprawę Leonardo – wielki wizjoner, malarz, który w rzeczywistości nie interesuje się polityką, ale wykorzystuje ją i czasy, w jakich żyje do realizacji marzeń. A dotyczą one nie tylko nie odpadania farby na namalowanych obrazach. Artysta boi się, że płótna nie przetrwają próby czasu, może spłoną i nic po nim nie zostanie. Marzy o lataniu i wolności, ale najważniejszym jego pragnieniem jest udoskonalenie Natury – zmiana biegu rzeki Arno.

Losy Borgii, Machiavellego i da Vinci splatają się, co zdaje się nieuniknione skoro bohaterowie żyją w tym samym czasie, a Cesare ma szansę dorównać Cezarowi i zagraża ich przestrzeni życiowej. Łączą ich polityka, wojny, strefy, wpływów oraz uprowadzona przez Borgię kobieta – Dorotea Caracciolo – w której się kochają, a książę bez skrupułów wykorzystuje jej urodę do wydobywania od nich różnych informacji. Obaj są marionetkami w jego rękach. Niccoló i Leonardo godzą się z zaistniałą sytuacją, ponieważ wiedzą, że dzięki młodemu księciu mogą zrealizować swoje marzenia. Za ich współpracą przemawia jeszcze jeden argument: Borgia staje się coraz niebezpieczniejszy i nie mogą być pewni swego losu. W jednej chwili z przyjaciół mogą stać się wrogami. Na własnej skórze przekonuje się o tym Dorotea, której podziw i szacunek dla księcia zmienia się w strach. Wie, że gdy przestanie mu być potrzebna, to Borgia się jej pozbędzie. Jest zakochana w Leonardzie, ale, tak jak pozostali główni bohaterowie recenzowanej powieści, pływa w sieci intryg, namiętności, miłości, zemsty, nienawiści i śmierci, próbując utrzymać głowę na powierzchni mętnej wody.

Mniej skomplikowanym bohaterem jest Vitellozzo Vitelli. To mężczyzna ogarnięty żądzą zemsty na ludziach odpowiedzialnych za śmierć brata. Na jego liście znajduje się Niccoló Machiavelli i jego przyjaciel Francesco Soderini. Vitelli sprzymierza się z Borgią, aby się do nich zbliżyć.

Oprócz wymienionych bohaterów, których nazwałem głównymi, Black wprowadził do utworu wiele innych historycznych postaci (na przykład: rodziny Machiavellego, Cesare Borgii, Leonarda da Vinci, ich przyjaciele i współpracownicy, król Francji Ludwik XII) i faktów urzeczywistniających opisywane wydarzenia, takich jak: śmierć Girolamo Savonaroli, odebranie dla ojca przez Machiavellego „Historii Rzymu” napisanej przez Liwiusza i otrzymanie przez Leonarda od Cesare Borgii futrzanej peleryny. Autor napisał o tym w „Posłowiu”. Przyznał także, że jeśli chodzi o język bohaterów to:

„Język Machiavellego tworzyłem na podstawie jego dzieł, wierszy, a przede wszystkim listów, które są bardzo szczere i zabawne...”,

„[...]Język Leonarda da Vinci powstał głównie na podstawie jego notatników – wydobyłem niektóre z użytych w nich zwrotów i po adaptacji wykorzystałem w powieści.”,

„Język Borgii jest całkowicie zmyślony, ponieważ książę praktycznie nie pozostawił żadnych zapisków. Jednak fragment zawierający zwrot „ziemia płonie” jest bezpośrednim i przedstawionym dosłownie cytatem z listów Machiavellego, daje więc on pojęcie o sposobie myślenia i wyrażania się Borgii...”.

Język zastosowany w książce „A ziemia płonie” jest żywy, soczysty i wulgarny, a użyty czas teraźniejszy, co sprawiło, że czytając ją miałem wrażenie jakbym na żywo oglądał przedstawione wydarzenia. Pomagała mi w tym pierwszoosobowa narracja prowadzona przez głównych bohaterów powieści. Ciekawostką jest dla mnie fakt, iż w rozdziałach występuje po kilku narratorów, a Black nie pogubił się w ich sposobie wysławiania się.

Bardzo podoba mi się wydanie i konstrukcja powieści. Zdjęcie na skrzydełkowej okładce jest bardzo symboliczne – przedstawia płonącą na tle imponującego miasta księgę i powieszonego mnicha. Duży, znajdujący się na czarnym tle, jasny wytłaczany tytuł, w połączeniu z ilustracją, sugeruje, że ziemia płonie pod ludzkimi stopami. Nad uwieńczonym u góry półokręgiem zdjęciem wypukłą czcionką wymienieni są najważniejsi bohaterowie powieści: Cesare Borgia, Niccoló Machiavelli i Leonardo da Vinci, których nazwiska wyróżniono większymi kapitałkami. Pod tytułem utworu znajduje się opis sugerujący czytelnikom, z czym będą mieli styczność w trakcie lektury: pokusa, zdrada i morderstwo. Imię oraz nazwisko autora także jest uwypuklone, tak samo, jak tytuł powieści na jej grzbiecie. Ponadto wydawca zamieścił na okładce opis książki, ilustrację dwóch splecionych ze sobą węży, a na skrzydełkach obwoluty intrygujący wycinek treści utworu, notkę o autorze i opinie o utworze. W powieści znajduje się zilustrowana „Mapa środkowych Włoch”, datowana na 1500 rok. Przybliża ona czytelnikom datę i miejsce akcji powieści. Ponadto, Black przedstawił na początku utworu listę głównych postaci, a fabułę podzielił na trzy główne części opisujące po kilka lat życia bohaterów.

Zrecenzowany utwór jest przede wszystkim opowieścią o bagnie polityki, zdobyciu przez Cesare Borgia chwały i jego upadku, a autor wskazał na początku książki, opisując śmierć Savonaroli, że mogą one dotyczyć każdego człowieka. „A ziemia płonie” to ciekawa i zawierająca dużo faktów powieść osadzona w barwnych realiach XV i XVI wieku, pełnych krwi i przemocy. Z jej lektury czerpałem dużo przyjemności, ale raziły mnie niektóre opisy oraz wulgaryzmy nieprzystosowane do języka obowiązującego w opisywanych czasach. Czytelna czcionka ułatwiała lekturę, a namiętności i przekazana przez autora wiedza sprawiły, że nie mogłem oderwać się od lektury. Książkę „A ziemia płonie” polecam nie tylko znawcom historii Rzymu, ale wszystkim czytelnikom, którzy chcą przenieść się w czasie i przeżyć wzloty oraz upadki największych ludzkich umysłów.

Konrad Staszewski

Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego dziękuję Zbrodni w Bibliotece i Wydawnictwu Bukowy Las Sp. z o.o.

Autor: Samuel Black

Tytuł: A ziemia płonie

Tytuł oryginału: The Ground is Burning

Przełożył: Jarosław Włodarczyk

Wydawnictwo: Wydawnictwo Bukowy Las Sp. z o.o.

Data wydania: 2012 r.

Miejsce wydania: Wrocław

Format i okładka: 135x205 mm, broszurowa ze skrzydełkami

Projekt okładki: Mariusz Bachanowicz

ISBN: 978-83-62478-57-6

Liczna stron: 424

Cena: 39,90 zł.



Elfy, trolle i morderstwo

Per Mörner nie ma łatwego życia. Rozstał się z żoną i na zmianę z nią zajmuje się nastoletnimi bliźniakami. Co jakiś czas przyjeżdża razem z dziećmi na wyspę Olandię i spędzają na niej kilka dni. Nie inaczej jest także tej wiosny, ale ich pobyt nie jest usłany różami. Poważnie chora Pernilla leży w szpitalu, a z Jesperem Per nigdy nie miał łatwych relacji. Pewnego dnia dzwoni do niego Jerry Morner – mężczyzna, który był niegdyś dobrze znany w świecie filmowym i w mediach. Informuje go, że musi pomóc Hansowi Bremerowi przeciwstawić się Markusowi Lukasowi. Per nie chce z nim rozmawiać. Nie zna żadnego Lukasa, a o Bremerze wie tylko, że był współpracownikiem ojca, razem z nim przez lata kręcił filmy i wydawał czasopisma. Tylko kilka osób na świecie wie, że Jerry to Gerhard, który na potrzeby sławy zmienił swoje personalia. Morner postanawia pojechać do miejscowości Ryd, niedaleko której mieści się jego studio filmowe i spotkać się z Bremerem. Po jakimś czasie ponownie dzwoni do syna i zaniepokojony Per decyduje się do niego pojechać. Przybywa w ostatniej chwili i ratuje Jerry'ego przed śmiercią w płomieniach studia. W pożarze giną jednak dwie osoby. Z początku wygląda to na wypadek, ale wkrótce wszystko zaczyna się komplikować i na światło dzienne wychodzą brudy zamiecione pod dywan nie tylko Mörnerów.

Recenzowana powieść „Smuga krwi” autorstwa Johana Theorina jest trzecią z cyklu opowiadającym o Perym Mörnerze, ale pierwszą, którą miałem okazję przeczytać. Jednocześnie była to pierwsza książka od dłuższego czasu, co do której, gdy sięgałem po nią na półkę, byłem przekonany, że będzie dobra. Pamiętałem, wydane przez WYDAWNICTWO CZARNE, książki „Niegodziwcy” rodzeństwa Hammerów i „Letarg” Engera (obie należały do serii „ZE STRACHEM”) i nie żywiłem obaw, iż lektura kolejnej pozycji tego wydawnictwa mnie zawiedzie. Autor – pisarz i dziennikarz, którego pierwsza powieść o Mörnerze („Zmierzch”) została uznana za najlepszy debiut w kategorii „Dreszczowiec”, a następna („Nocna zamieć”) nagrodzona Złotym Kluczem (nagrodą przyznawaną corocznie przez członków Stowarzyszenia Twórców Kryminałów pisarzom z krajów nordyckich) stanął na wysokości zadania i napisał bardzo ciekawy kryminał.

W tytule niniejszej recenzji napisałem „Elfy, trolle...” nie bez powodu. Te istoty odgrywają w fabule „Smugi krwi” bardzo ważną rolę. Za ich pomocą Theorin pokazał środowisko, w którym rozgrywa się akcja. Główny bohater bowiem, Per Mörner, mieszka nad kamieniołomem. Od jednego z kamiennych pokładów pochodzi tytułowa „smuga krwi”. Podania mieszkańców wyspy mówią o mieszkających w kamieniołomie trollach i elfach w pobliżu alwaretu. Per nie wierzy w legendy, ale niektórzy mieszkańcy tak. Jedną z takich osób jest Vendela Larsson, jego sąsiadka, która jest ściśle związana psychicznie z alwaretem i jako dziecko mieszkała w jego pobliżu. To bardzo ciekawa bohaterka, mająca trudne relacje z własnym mężem i bagaż doświadczeń z przeszłości. Kryje w sobie także mroczną tajemnicę związaną z alwaretem. Podobnie Mörner, ale jego sekret dotyczy Gerharda, który nigdy się nim nie zajmował. Bohater czuje żal do ojca, ale musi spełnić obietnicę daną matce przed śmiercią. Zobowiązał się pomagać Jerry'emu, co robi choć przychodzi mu to z wielkim trudem. Per próbuje chronić dzieci, Pernillę i Jespera, przed prawdą o dziadku, o tym z jaką branżą był związany, ale jednocześnie wie, że nie może zakazać ich kontaktów i kiedyś będzie musiał wyjawić rodzinną tajemnicę. Przeszłość dopada starego Mörnera nieoczekiwanie i zagraża całej jego rodzinie, a syn, mimo że jego pierwsza miłość pracowała dla Gerharda, nie potrafi go nienawidzić.

Theorin wykreował w „Smudze krwi” bardzo dużo interesujących postaci i stworzył ciekawe portrety psychologiczne. Najważniejszymi osobami, oprócz głównego bohatera, jego ojca – mężczyzny, który całe życie traktował jak biznes dobrze się przy tym bawiąc, niczego nie żałując i nie dostrzegając błędów nawet pod koniec życia – oraz Vendeli – kobiety z ciężkim brzemieniem przeszłości są jej mąż Max Larsson, emerytowany kapitan statku Gerlof Davidsson, Marie i Christer Kurdin oraz pewien tajemniczy chłopiec. Max to pisarz poradników, mężczyzna żądny sławy i nie liczący się z uczuciami innych, nawet własnej żony. Tak naprawdę jednak treść książek opiera na jej doświadczeniu i tylko firmuje swoimi personaliami. Mimo że Vendela nie ma z nim łatwego życia, godzi się na nie, okłamuje go i zażywa leki uspokajające. Z czasem jednak zaczyna się coraz bardziej interesować Perem, a Max staje się o niego zazdrosny. Larsson wie czym w przeszłości zajmował się Gerhard, podobnie jak Marie Kurdin, którą Jerry rozpoznaje – kiedyś dla niego pracowała. Theorin tak sprawnie poprowadził fabułę i zawiązał intrygę, że czytelnik do końca książki nie wie, kto dybie na życie rodziny Mörnerów. Tym bardziej że w kręgu podejrzanych osób znajdują się wszystkie aktorki, aktorzy, modelki i modele, którzy pracowali z Bremerem i Mornerem. Najmniej podejrzaną osobą wydaje się emerytowany kapitan, ale Davidsson także coś ukrywa. Potajemnie czyta dzienniki swojej zmarłej żony i dowiaduje się z nich o tajemniczym stworzeniu, które odgrywa ważną rolę nie tylko w jej życiu, ale i życiu Vendeli Larsson. Nie wie jednak, czy jest ono trollem, czy elfem. Fabuła powieści związana jest z Perem, to on rozwiązuje zagadkę kryminalną, a policja występuje tylko epizodycznie i jej działania mają charakter marginalny.

Akcja powieści rozgrywa się w rzeczywistości i pędzi niczym samochód wyścigowy. W pierwszym rozdziale Davidsson wychodzi z domu opieki i czytelnik poznaje go w marcu, a przedostatnie rozdziały powieści Theorin umieścił w czasie obchodów Nocy Walpurgii przypadającej z 30 kwietnia na 1 maja. Uczynił z niej niezapomnianą noc dla głównego bohatera. Ale wydarzenia, które w jej czasie będą miały miejsce, zapowiedział w swoistym prologu zatytułowanym „Noc Walpurgii”. Autor wrócił do niej pod koniec książki i ją uszczegółowił. Jak wspomniałem, głównym miejscem fabuły „Smugi krwi” jest Olandia – należąca do Szwecji, druga co do wielkości (po Gotlandii) wyspa zlokalizowana na morzu Bałtyckim. Od stałego lądu oddziela ją Cieśnina Kalmarska. Rzeczywistym miejscem jest także opisywany w utworze alwaret. Świadczy o tym chociażby zamieszczony w powieści przypis, że alwaret to „położona na Olandii rozległa (260 km²) wapienna równina Stora Alwaret, służąca niegdyś jako pastwisko. Ze względu na unikatową roślinność stepową oraz pozostałości kamiennych budowli z epoki brązu w 2000 roku została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO (przyp. red.).”.

Powieść „Smuga krwi” została wydana przez Wydawnictwo Czarne i należy do serii „ZE STRACHEM”. Ukazujące się w niej książki charakteryzują się bardzo sugestywnymi i oddziałującymi na ludzką psychikę zdjęciami zamieszczonymi na broszurowych, bezskrzydełkowych okładkach. Na obwolucie recenzowanego utworu zobrazowano dwóch mężczyzn: jednego obolałego, klęczącego na ziemi i drugiego stojącego, trzymającego nad nim przechylony kanister. Im obu przyglądają się trolle i elfy, ale sprawiają takie wrażenie, jakby nad nimi górowali i nie ingerowali w obserwowane wydarzenia. Sugeruje to bezwzględność i brutalność, z którą czytelnik będzie mieć styczność w trakcie lektury oraz występujące w powieści elementy magii. Wydawca zamieścił na okładce także notkę o autorze, powieści i opinie o niej.

Zróżnicowanej długości rozdziały, prosty język autora, czytelna czcionka, plastyczne opisy, rzeczywista sceneria oraz żywi i intrygujący bohaterowie sprawiają, że nie można oderwać się lektury. Ale Theorin nie ukrywa, iż dla potrzeb swojego utworu częściowo dopasował rzeczywistość. Napisał o tym w „Podziękowaniach Autora”.

„Smugę krwi” przeczytałem niemalże jednym tchem. Bardzo mi się podobała. Jest to powieść trzymająca czytelnika w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Autor wymieszał rzeczywistość z elementami legend w taki sposób, że odbiorca nie dostrzega między nimi sprzeczności. Jedyne co mnie zastanowiło, to pewne nieścisłości. Mam na myśli poszczególne wyrazy, na przykład: w jednym zdaniu autor napisał, że Vendela zostawiła dla elfów obrączkę, a w drugim pierścionek. Nie przeszkadzało mi to jednak w trakcie lektury, z której czerpałem bardzo dużo przyjemności.

Konrad Staszewski

Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego dziękuję Zbrodni w Bibliotece i WYDAWNICTWU CZARNE.

Autor: Johan Theorin

Tytuł: Smuga krwi

Tytuł oryginału: BLODLÄGE

Przełożyła: Barbara Matusiak

Wydawnictwo: WYDAWNICTWO CZARNE

Seria: ZE STRACHEM

Data i numer wydania: 2012 r., I

Miejsce wydania: Wołowiec

Format i okładka: 125x205 mm, miękka, foliowana

Projekt okładki: Łukasz Mieszkowski

ISBN: 978-83-7536-289-3

Liczna stron: 456

Cena: 37,50 zł.



Obrazek pożyczony od Księgarni Atena.

Serdecznie zapraszam,

Konrad Staszewski.

Dyskusyjny Klub Książki "Helikon" oraz Gminna Biblioteka Publiczna w Świerklańcu serdecznie zapraszają na spotkanie z Konradem Staszewskim, autorem powieści kryminalnej "Śmierć na śniegu". Spotkanie odbędzie się 18 maja o godzinie 18.00 w Bibliotece Głównej, ul. Górna 33, Świerklaniec. Zapraszamy!


(Nie)boska krucjata

Marcin i Alicja wiodą w miarę beztroskie życie. Oboje są policjantami i są zadowoleni ze związków, w których żyją. Marcin z Angelą, przed którą modeling stoi otworem, a Alicja z Jackiem, bez którego nie widzi przyszłości. Wychodzi za niego za mąż i zdawałoby się, że nic nie jest w stanie zniszczyć ich szczęścia. Jednak pozornie nie związane ze sobą wypadki sprawiają, że Marcin, Jacek i Alicja znajdują się nagle w szpitalu. Umierający Jacek prosi Marcina o opiekę nad swoją niedawno poślubioną żoną, jednak ciężko ranny policjant nie wierzy swoim zmysłom i wszystko czego doświadcza odbiera jako senne majaki.

Sześć lat później Marcin Langer, szef Śląskiej Grupy Śledczej, spotyka Alicję, która jest profilerem. Muszą złapać brutalnego seryjnego mordercę zielonookich blondynek. Poszukiwany otrzymuje pseudonim „Szósty” i uważa się za boga własnego świata.

Kim jest tajemniczy Szósty? Czy inspektor Marcin Langer i policyjny profiler Alicja Szymczak aresztują go i czy Alicja nie będzie jego ostatnią ofiarą przekonają się wszyscy ci, którzy przeczytają powieść Szósty, autorstwa Agnieszki Lingas-Łoniewskiej.

Napisała ona książkę, którą jest trudno zamknąć w jakichś ścisłych ramach, która nie jest ani czystym kryminałem, ani thrillerem. Choć zawiera śmiałe sceny erotyczne, nie jest też utworem erotycznym. Czymże w takim razie jest? Dobrą pozycją, łączącą w sobie elementy różnych odmian powieści. Czytelnik znajdzie w niej bowiem i seryjnego mordercę i niezłomnych stróżów prawa. Autorka położyła duży nacisk na romans łączący parę policjantów, który jest jednym z głównych wątków fabularnych i prawdziwą czystą miłość, zarysowała wątek metafizyczny oraz skupiła się na psychologii wykreowanych postaci.

Głównymi bohaterami powieści są Alicja Szymczak i Marcin Langer, ale wszystkie wykreowane przez Lingas-Łoniewską postacie są bardzo ciekawe, zarówno te pozytywne, jak i negatywne intensywnie przeżywają swoje życia. Każda z nich jest wyrazista, napiętnowana przeszłością i, na swój sposób, niepowtarzalna. Potrafią zarówno kochać, jak i nienawidzić. Targają nimi prawdziwe uczucia i dokonują życiowych wyborów.

Szósty jest bardzo ciekawie skonstruowany. Praktycznie w całej powieści teraźniejszość przeplata się z retrospekcją przeszłości głównych bohaterów, a nieustanne tempo akcji oraz dodające fabule pikanterii odważne sceny erotyczne sprawiają, że powieść czyta się niemalże jednym tchem i trudno jest się od niej oderwać.

Odważny jest także język autorki, choć prosty i trafiający do czytelnika, to okraszony nieco wulgaryzmami, a dialogi są tak napisane, że często sprawiają wrażenie bardziej naturalnych od słyszanych w rzeczywistości.

Ujęła mnie sceneria opisywanych w książce wydarzeń. Wraz z bohaterami czytelnik poznaje duży fragment Górnego Śląska i Zagłębia. Akcja powieści rozgrywa się w Katowicach, Dąbrowie Górniczej, Siemianowicach Śląskich, zahacza o Mysłowice i Tychy – miasta bardzo bliskie mojemu sercu. To jest dla mnie dużą niespodzianką, ponieważ zawsze uważałem, że każdy autor przeważnie opisuje to, co zna najlepiej. Jeśli jest tak rzeczywiście, to Agnieszka Lingas-Łoniewska, Wrocławianka, której ulubionym zespołem muzycznym jest Within Temptation, autorka powieści łączących wątki kryminalne z romansowymi i laureatka konkursu na opowiadanie kryminalne z Dolnym Śląskiem, powinna pisać o Dolnym Śląsku. Ale w Szóstym występuje o nim tylko wzmianka, a autorka dość sprawnie porusza się po Górnym. Wykazuje także dużą wiedzę dotyczącą funkcjonowania policji i obowiązujących w niej procedur.

W fabule podobają mi się bardzo dwa elementy: nawiązanie do „Wampira z Zagłębia” i stałe napięcie związane z tym, że prawie do końca książki czytelnik nie wie, kim jest Szósty, choć wie, jakie motywy powodują jego działaniem i to, że morderca zna wszystkie poczynania policji.

„Wampir z Zagłębia” to pseudonim nadany Zdzisławowi Marchwickiemu, pochodzącemu z Dąbrowy Górniczej mężczyźnie, którego milicja oskarżyła o zamordowanie co najmniej czternastu kobiet w ciągu ośmiu lat. Zatrzymano go szóstego stycznia 1972 roku.

Niestety, jak większość książek, tak i opisywana właśnie pozycja ma pewne minusy, które mogą nieco przeszkadzać w trakcie jej lektury. Wspomniałem o retrospekcji. Autorka w pierwszej kolejności opisuje wydarzenia, które nastąpiły przed pojawieniem się Szymczak w biurze szefa ŚGŚ (Śląskiej Grupy Śledczej) – ich pierwsze spotkanie, które powinno być dla nich oznaką nadchodzących zmian, lub drogowskazem życiowym. Następne wydarzenia doprowadzają do ich spotkania w szpitalu i śmierci Jacka Szymczaka, które są drugim drogowskazem. Dopiero po nich następuje pierwsze oficjalne spotkanie pary policjantów i wtedy rozpoczyna się akcja kryminalna powieści. Ale elementy przeszłości są nadal obecne i przypominane przez autorkę niemalże do ostatniej strony powieści. Dostrzegam w tym minus. Jakkolwiek rozważania psychologiczne i retrospekcja są ciekawym zabiegiem literackim, tak, gdy jest ich za dużo, to niestety nie tyle opóźniają tempo fabuły ile sprawiają, że w powieści występują powtórzenia. Czytelnicy mogą mieć wrażenie, że autorowi skończyły się pomysły. Wiem, że Łoniewskiej się nie skończyły, że wątek romansowy i znaki, dane jakby przez Boga, są bardzo ważnymi elementami Szóstego, ale czułem nimi lekki przesyt.

Drugim minusem są niestety powtórzenia słów, które sprawiają wrażenie, że autorka rzadko korzysta ze słownika synonimów i błędy ortograficzne, których niekoniecznie ona musi być autorką. Dwa razy w powieści występuje „acha” i dwa razy „aha”.

Szósty został wydany przez Wydawnictwo Replika, które na jednym skrzydełku reklamując Cień gejszy Anny Klejzerowicz i Pałac Tajemnic autorstwa Agnieszki Pietrzyk kusi czytelników żółtym hasłem Czytajmy polskie kryminały! (na drugim znajduje się zdjęcie i krótka notka o autorce książki). Tym samym kolorem krzyczy duży tytuł zamieszczony na okładce. Z pierwszego planu przypatruje się czytelnikowi urodziwa blondynka o prostej lekko zaczesanej grzywce i niesamowitych, szmaragdowych oczach. Choć odbiorca widzi tylko połowę jej twarzy, ma wrażenie, że dziewczyna, przypatrując się mu, próbuje coś przekazać i on jest do czegoś względem niej zobowiązany. W tle, za plecami blondynki, zbliża się owinięty w ciemność mężczyzna, tak samo mroczny, jak ledwie oświetlona ulica, którą nadchodzi.

Recenzowana powieść jest pierwszą książką Lingas-Łoniewskiej, którą miałem okazję przeczytać i pierwszą, którą ta autorka napisała i która teraz została wznowiona, ale po jej lekturze mogę tylko powtórzyć: czytajmy polskich autorów. Naprawdę warto i warto zacząć zapoznawać się z ich twórczością od Szóstego, ponieważ jest interesujący, wciągający i autorka potrafiła w jego fabule zachować odpowiednie proporcje elementów różnych odmian powieści oraz wykazuje się dużą wiedzą o działalności policji. Moim zdaniem warto przekonać się kto i przeciwko komu prowadzi krucjatę.

Jeśli moja recenzja nie zachęciła Państwa do lektury przygód inspektora Langera i profiler Szymczak, to może uczyni to zamieszczona w powieści przedmowa autorstwa Anny Klejzerowicz.

Konrad Staszewski

Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego
dziękuję Zbrodni w Bibliotece i Wydawnictwu Replika.

Autor: Agnieszka Lingas-Łoniewska

Tytuł: Szósty

Wydawnictwo: Replika

Data i numer wydania: 2012 r., I

Format i okładka: 130x200, miękka ze
skrzydełkami

Projekt okładki: Iza Szewczyk

ISBN: 978-83-7674-164-2

Liczba stron: 332

Cena: 29,90 zł.

Ideał policjanta

John Stephenson miał pecha. Był świadkiem morderstwa Metcalfe'a, dokonanego przez jego podwładnych. Sam nie brał udziału w napadzie na swojego szefa, ale znalazł się w nieodpowiednich miejscu i czasie. Został postrzelony i, na swoje nieszczęście, przeżył. Oskarżony o morderstwo, otrzymał wyrok dożywocia i trafił do więzienia. Z powodu złego stanu zdrowia po dwudziestu latach odsiadki wyszedł na wolność.

Dwaj agenci FBI, Jerry Cotton i Phil Decker, nie wierzą w to, że Stevenson, choć bliski śmierci, mógłby chcieć zemścić się na byłych przyjaciołach, którzy przeciwko niemu zeznawali. Wkrótce jednak ginie jedna z osób oskarżanych przez niego o współudział w morderstwie.

Wymienieni powyżej agencji są bohaterami, a jeden z nich – Cotton – rzekomym autorem powieści Zemsta po latach, trzeciego tomu serii super kryminał, wydawanej przez Wydawnictwo Pi. Piszę „rzekomym”, ponieważ zarówno autor, jak i bohaterowie recenzowanej książki są postaciami fikcyjnymi. Jak możemy przeczytać w zamieszczonej przez wydawcę notce:

„JERRY COTTON to fikcyjny bohater serii powieści kryminalnych tworzonych w krajach niemieckojęzycznych i Finlandii od ponad pięćdziesięciu lat przez grupę autorów i z wielkim sukcesem wydawanych w całej europie...”.

Na podstawie jego przygód powstało kilka słuchowisk radiowych i seria filmów.

Spoglądając na kryminały wydawane przez Wydawnictwo Pi muszę przyznać, że stara się konsekwentnie realizować zamieszczaną na okładkach obietnicę, iż superkryminal.pl to „najciekawsze klasyki gatunku, Polskie i zagraniczne nowości, debiuty i wznowienia”, choć Zemsty po latach do nich nie kwalifikuję. Moim zdaniem jest ciekawą powieścią sensacyjną, ale nie jest kryminałem. Nie jest też ani debiutem (chyba że na polskim rynku), ani wznowieniem. Czytając wspomnianą obietnicę, obawiałem się „odgrzewanego kotleta” – prawie rok temu kupiłem w kiosku pierwszy numer nowego miesięcznika kryminalnego JERRY COTTON, którego następne numery się nie ukazały. Zawierał jedną z przygód (Czystki w mafijnym świecie) tego kultowego, w niektórych kręgach, agenta FBI i został wydany także przez Wydawnictwo Pi. Powiew świeżości rozgonił chmury – Zemsta po latach jest nową (przynajmniej na naszym rodzimym rynku wydawniczym) i dość przyzwoitą powieścią sensacyjną. Podkreślam, sensacyjną, ponieważ, choć czytelnik znajdzie w niej morderstwo, policję i FBI to od początku będzie wiedział kto jest mordercą Metcalfe'a i jakie kierowały nim przesłanki. Fabuła recenzowanej właśnie książki nie opiera się bowiem na znalezieniu odpowiedzi na typowe pytania kryminalne: kto jest mordercą i dlaczego nim jest, tylko na opisie przygód idealnych, nierealnych agentów, którzy zawsze aresztują sprawców popełnionych przestępstw.

Jerry Cotton i jego partner Phil Decker, choć nie są głównymi bohaterami powieści (jest nim Stevenson), odgrywają bardzo ważne role – na polecenie Mr High, aresztują przestępców w Nowym Yorku. Ważniejszym jest Cotton, który jest policyjnym odpowiednikiem Jamesa Bonda wyposażonym w świetną broń, samochód, wyszkolonym w różnych technikach walki wręcz i posiadającym „sokole oko”. Nie umknie mu żaden szczegół prowadzonego śledztwa. Jest także służbistą (choć znajduje się na przyjęciu, pije więcej wody mineralnej niż alkoholu) i w niczym nie przypomina Foxa Muldera. Znajduje się także wszędzie tam, gdzie jest potrzebny i nie przemęcza się aresztując podejrzane typy. Jest idealnym agentem, mężczyzną, który nie ma prawa istnieć w rzeczywistości.

W powieści czytelnik pozna kilku interesujących bohaterów: Sama Bakera i jego przyjaciół, Jennifer, która nie przepuściłaby romansu z żadnym mężczyzną, a w szczególności z tak przystojnym, jak agent FBI – osoby, tak jak Stevenson, ściśle powiązane z morderstwem – czy kapitana policji Hankey'a, porównanego do porucznika Columbo.

W Zemście po latach występuje dwóch narratorów – trzecioosobowy i pierwszoosobowy. Tym drugim jest Jerry Cotton. Pierwszy z nich opowiada o morderstwie, głównym bohaterze i związanych z nim postaciach, a drugi o swoich myślach i działaniach. Pierwszy przybliża czytelnikowi nieco Nowy York i czas akcji (po zniszczeniu World Trade Centre), a drugi jest tylko obserwatorem relacjonującym wydarzenia.

Opowieść o losach Stevensona nie jest grubą powieścią (liczy zaledwie 192 strony), a czytelna czcionka i krótkie rozdziały sprawiają, że z jej fabułą czytelnik może zapoznać się w ciągu jednego wieczoru. Sprzyja też temu prosty język tajemniczego autora, nie pozbawiony kolokwializmów i dobrze oddający emocje bohaterów.

Duży biało krwisty tytuł na czarnym tle i napis super kryminał w żółtym prostokącie w lewym górnym roku miękkiej okładki sugerują czytelnikowi, że książka jest częścią jakiejś serii wydawniczej. Numer zamieszczony na jej grzbiecie kusi go lekturą kolejnych i poprzednich książek. Tym bardziej że cena Zemsty po latach nie jest wygórowana (11,99 zł.), a format sprawia, że powieść zmieści się na większości półek, a także nie będzie przeszkadzała w podróży. Podróżujący w trakcie lektury może oddać się marzeniom i wyobrażać sobie, że znajduje się w Nowym Yorku, a przedstawione na okładce wieżowiec, kawałek skrzyżowania i samochody widzi przez okno.

Książka nie posiada rażących błędów redakcyjnych i korektorskich, a jeśli jakiekolwiek w niej występują, to nie pozostają czytelnikowi w pamięci.

Opowieść o Johnie Stevensonie przeczytałem z przyjemnością. I, choć nie jest to kryminał tylko powieść sensacyjna o super agencie, któremu wszystko w życiu się udaje, jest przyjemną odskocznią po dniu męczącej pracy. Polecam jej lekturę osobom, które chcą poczuć się lepiej w świece, w którym policja nie jest idealna i brakuje takich osób jak Robocop czy Jerry Cotton, umiejących aresztować każdego przestępcę.

Konrad Staszewski

Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego
dziękuję Zbrodni w Bibliotece i Wydawnictwu Pi.

Autor: Jerry Cotton

Tytuł: Zemsta po latach

Tytuł w oryginale: Späte Rache (2519)

Przekład: Paulina Wojnakowska-Jabłońska

Seria wydawnicza: super kryminał

Wydawnictwo: Pi

Data i numer wydania: 2012 r., I

Okładka: miękka

Koncepcja graficzna serii: Artur Gosiewski, signature.pl

Zdjęcie na okładce: 8081.pl

ISBN: 978-83-62781-66-1

Liczna stron: 192

Cena: 11,99 zł.

Na oczach widza

Laura Sawicka, adeptka szkoły policyjnej przyjeżdża na Wielkanoc do zabytkowego pensjonatu „Splendor”. Nie oczekuje odpoczynku ani Świąt spędzonych z rodziną, chociaż przyjeżdża na zaproszenie swojej cioci, która wraz z mężem go prowadzi. Ma zbadać tajemnicze głosy dochodzące ze ścian i straszące gości. Z początku wszystko wskazuje na działalność duchów, ale gdy dochodzi do morderstwa, nie jest to już takie pewne. Laura wie, że zabójca znajduje się w urokliwym pensjonacie i każdy z gości może być podejrzany. Każdy, oprócz niej i, być może Igora Brenny, młodzieńca, podającego się za studenta, który przyjeżdża do „Splendoru”, aby w spokoju napisać pracę magisterską.

Laura nieoczekiwanie trafia w środek kryminalnej intrygi i w trakcie prowadzenia śledztwa odkrywa skrzętnie skrywane tajemnice każdego z gości i swojego wujostwa.

Jacek Krakowski jest absolwentem Uniwersytetu Łódzkiego, na którym studiował chemię i autorem między innymi powieści kryminalnych, tomików poetyckich i książek dla dzieci. Opisywana w niniejszej recenzji powieść Zły sen jest jego drugą powieścią kryminalną, opowiadającą o Laurze Sawickiej. Pierwszą z jej udziałem, także w roli głównej bohaterki, była książka zatytułowana Postrach – Zdrój. Zły sen należy do nowej serii super kryminałów wydawanych przez wydawnictwo Pi i rozprowadzanej między innymi w kioskach i salonikach prasowych.

Autor, w trakcie wywiadu przeprowadzonego przez serwis internetowy Zbrodnia w Bibliotece zapowiedział kolejne cztery książki z udziałem Laury, co wyraźnie wskazuje, iż polubił swoją bohaterkę („W kryminale najważniejsze jest poczucie humoru - wywiad z Jackiem Krakowskim” znajduje się na stronie internetowej http://zbrodniawbibliotece.pl/pogawedki/2648,wkryminalenajwazniejszejestpoczuciehumoru-wywiadzjackiemkrakowskim/?). Ale czy zrobią to jego czytelnicy? Czy ja ją lubię?

Na to pytanie nie umiem odpowiedzieć wprost. Mam bardzo mieszane uczucia co do Laury i specyficznego stylu pisania Krakowskiego. O tym drugim mogłem się już przekonać czytając jego poprzednie powieści, także wydane przez wydawnictwo Pi: M.O.R.D. i Postrach – Zdrój (pierwsza należała do serii wydawniczej superkryminal.pl, a druga została wydana jako KRYMINAŁ – SUPER HIT). Autor tworzy intrygujące i ciekawe fabuły, ale moim zdaniem ma problemy z prowadzeniem narracji. Zły sen jest bowiem oparty w stu procentach na dialogach. Poprzednie dwie powieści, o których wyżej wspomniałem, zostały podobnie skonstruowane, ale czytelnicy mogli znaleźć przynajmniej w jednej z nich igłę w stogu siana, to znaczy znaleźć akapit lub zdanie opisu. W tej książce igły nie znajdą. Jej konstrukcja przywodzi mi na myśl sztukę teatralną, w której para bohaterów wychodzi na scenę i prowadzi dialog. Rozdziały także przypominały mi akty, a miejsce przedstawianych zdarzeń (pensjonat „Splendor”) scenę. Uczucie to potęgowało wymieszanie pomysłów sir Arthura Conan Doyle'a z Agathą Christie – tajemnicze zjawisko i zamknięte pomieszczenie. Z pewnością jest to jednym z plusów tej książki.

Drugim są bohaterowie, wszyscy z wyjątkiem samej Laury. Każdy z nich ukrywa tajemnice swojej przeszłości, które autor odpowiednio dawkuje. Odkrywając ich tajemnice, Sawicka zdobywa informacje między innymi o prawdziwych właścicielach pensjonatu, relacjach łączących jego opiekunów z synem oraz o pewnej tajnej operacji policji, które skutkują niespodziewanymi zwrotami akcji.

Główna bohaterka natomiast jest postacią bardzo „płaską”. Jest naiwna i, prowadząc śledztwo, przed każdym podejrzanym odkrywa tajemnice kogoś innego. Nie potrafi dochować żadnego sekretu, nawet związanego z wykonywaną przez nią pracą i sprawia wrażenie, że wierzy w każde usłyszane słowo. Nie znaczy to jednak, że jest głupia. Krakowski w pewnym momencie, jakby przypomniał sobie nagle, że osoba prowadząca w danym miejscu śledztwo powinna wiedzieć co nieco o ludziach przebywających w miejscu zdarzenia, opisuje jej przygotowanie merytoryczne. Niestety jest to dość sztuczne i recenzent dostrzega w tym minus, a nie plus powieści. Minusów jest w tej książce niestety więcej.

Wspomniałem o specyficznym stylu pisarskim Jacka Krakowskiego, jako o plusie Złego snu, ale zawiera on w sobie także duży minus. Czytając tę książkę często gubiłem się w dialogach i w tym, kto z kim rozmawia. Ponieważ nie ma w niej ani narracji trzecio, ani pierwszoosobowej, a opisy są zdawkowe i wplecione w rozmowy bohaterów czytelnik łatwo straci w nich rozeznanie. Ratunkiem może być wymienianie imienia rozmówcy w trakcie dialogu, ale nie zawsze odnosi to oczekiwany przez autora skutek.

Dużym minusem, moim zdaniem, jest kreacja głównej bohaterki, sprawiającej wrażenie przysłowiowej głupiej gęsi. Obraz ten także negatywnie wpływa na wizerunek przedstawicieli służb mundurowych. Jest zbyt ufna, naiwna i mam wrażenie, że kreując ją, autor, miał przed oczami Columbo. Jeśli tak, to niestety, kopia nie dorasta do pięt oryginałowi. W porównaniu z innymi bohaterami książki, przez większą część fabuły Laura wypada bardzo słabo i nijako.

W trakcie lektury raził mnie także wątek romansowy, który choć jest ciekawy, wydaje mi się nierealny. Bohaterowie bowiem zbyt szybko mają się ku sobie, obdarzają się za dużym zaufaniem i za słodko do siebie mówią.

Dialogi w Złym śnie są, jakby sztucznie wydłużone i bardzo wolno posuwają akcję powieści. Niestety nie ratują książki niektóre nieco ironiczne wypowiedzi bohaterów, pikantne słowa czy ich pseudonimy. Fabuła jest nużąca, a trup pojawia się dopiero po przeczytaniu jednej trzeciej utworu.

Dodatkowo czytelnikom w czasie lektury mogą przeszkadzać błędy korektorskie i pytania bez odpowiedzi.

Jak napisałem powyżej, recenzowana powieść została wydana jako druga w nowym cyklu super kryminał, choć sam super bym go nie nazwał. Każdy autor i każde wydawnictwo ma czasem nieco gorsze publikacje, ale nie dyskredytuje to całej jego działalności, tak samo, jak jeden zepsuty owoc nie skutkuje wycięciem drzewa, na którym wisi.

Książka została wydana podobnie do powieść Karmiąc zło, autorstwa Adrianny Ewy Stawskiej. Jest to mała książeczka, w miękkiej okładce, z rzucającym się w oczy dużym biało czerwonym tytułem. Pod nim i pod imieniem i nazwiskiem autora, znajduje się sugestywne zdjęcie cmentarnego pomnika kobiety. Wydawca zamieścił także krótką notkę o fabule, informację o serii superkryminal.pl oraz wymienił patronów medialnych książki. Nie zapomniał też o notce biograficznej o jej autorze – znajduje się na końcu książki, przed reklamą innej powieści należącej do serii.

Dość duża czcionka sprawia, że Zły sen czyta się łatwo i w miarę przyjemnie – w miarę, ponieważ, choć książka liczy zaledwie 192 strony, fabuła z początku jest nużąca, długo się rozwija i trudno tą powieść przeczytać w jeden dzień.

Recenzowaną powieść polecam przede wszystkim fanom twórczości Jacka Krakowskiego. Charakteryzuje się ona ciekawą intrygą, interesującymi bohaterami i zwrotami akcji. Niestety fabuła dość długo się rozwija, główna bohaterka jest mało interesująca, a narracja w postaci dialogów może zniechęcić czytelników do lektury. W czytaniu przeszkadzają także błędy wydawnicze.

Konrad Staszewski

Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego
dziękuję Zbrodni w Bibliotece i wydawnictwu Pi.

Autor: Jacek Krakowski

Tytuł: Zły sen

Seria wydawnicza: super kryminał

Wydawnictwo: Pi

Data i numer wydania: 2012 r., I

Okładka: miękka

Koncepcja graficzna serii: Artur Gosiewski, signature.pl

Zdjęcie na okładce: 8081.pl

ISBN: 978-83-62781-65-2

Liczna stron: 192

Cena: 11,99 zł.



Psi nos dziennikarza

Henning Juul, dziennikarz śledczy norweskiego internetowego dziennika „123nyheter”, po dwóch latach przerwy wraca do pracy. W jego przypadku nie był to urlop, tylko rekonwalescencja wymuszona tragedią, w której zginął Jonas i przez którą rozpadło się jego małżeństwo. Po przekroczeniu progu redakcji marzy mu się jeszcze chwila oddechu, zapoznanie się z nowymi warunkami i specyfiką pracy, ale tak się nie dzieje. Widząc tytuł artykułu „ZNALEZIONO ZWŁOKI KOBIETY” i czytając lead „W namiocie na Ekebergsletta znaleziono zwłoki kobiety. Policja podejrzewa zabójstwo.” wie, co będzie tematem dnia. Zaskoczeniem dla niego jest jednak fakt, że jego uczennica jest teraz szefową działu i że pierwszego dnia zostaje wysłany na konferencję prasową policji. Jest to jednak dopiero początek czekających go niespodzianek. Psi nos podpowiada mu, że za tym zabójstwem kryje się coś jeszcze i postanawia dowiedzieć się kto i dlaczego zamordował dziewczynę oraz kto jest winny, a kto nie. Nie wie jeszcze jak to wpłynie na jego życie, tym bardziej że ludzie, których znał się zmienili, a on nie tylko będzie musiał odnaleźć się w nowej rzeczywistości, ale także poradzić sobie z duchami przeszłości.

„Labrador” Henning Juul, dziennikarz i kompozytor-amator jest głównym bohaterem Letargu, debiutanckiej i jednocześnie pierwszej z serii sześciu zaplanowanych powieści kryminalnych autorstwa norweskiego dziennikarza i kompozytora Thomasa Engera. Jest to także kolejna powieść, należąca do serii ZE STRACHEM, wydawanej przez WYDAWNICTWO CZARNE, którą miałem okazję przeczytać. Ponieważ poprzednia, Niegodziwcy, autorstwa rodzeństwa Hammerów bardzo przypadła mi do gustu, ucieszyłem się, że będę miał okazję przekonać się, czy wydawnictwo nie obniżyło lotów. Po lekturze Letargu przychylam się do, opublikowanej na okładce, rekomendacji The Guardian i pod słowami

„Debiut norweskiego dziennikarza i kompozytora Thomasa Engera to mocne wejście; świetny język i niezwykły bohater, prześladowany przez duchy przeszłości dziennikarz. To będzie wyjątkowa seria.”

się podpisuję.

Autor nie atakuje czytelnika ani trzęsieniem ziemi, ani karabinem. Później przyjdzie czas na kałasznikowa i pojawi się on kilka razy. Już w prologu, którego akcja ma miejsce w 2007 roku, dwa lata przed główną fabułą powieści, Enger zmusza odbiorcę do zadania sobie pytania o to, kim jest Jonas, jaką rolę odgrywa w życiu przedstawianego, śniącego bohatera i dlaczego jest nieobecny.

Pierwsze ukąszenie następuje w pierwszym rozdziale. Brutalnie zamordowana dziewczyna, Henriette Hagerup, zostaje znaleziona przez starszego mężczyznę w wykopanym pod namiotem dole na terenie kampusu. Wszystko wskazuje na to, że ofiara została ukarana zgodnie z prawem szariatu. Policja szybko aresztuje jej chłopaka, Mahmouda Marhoniego, przeciwko któremu przemawiają wszystkiego zebrane dowody. Ponieważ dzieje się to dość szybko, wytrawny czytelnik może podejrzewać, że zatrzymano niewinnego człowieka. Juul bardzo angażuje się w tę sprawę i, dzięki niej, chce, ale nie może zapomnieć o przeszłości. Przypomina mu o niej także Nora, jego była żona, również dziennikarka, którą nieoczekiwanie spotyka.

Henning Juul jest głównym bohaterem opisywanej książki. Patrząc na niego, czytelnik widzi dziennikarza, mężczyznę z przeszłością, stojącego przed trudnymi wyborami, kładącego na szali własne życie, cierpiącego i tak ludzkiego, jakby spoglądał w lustro. Do niedawna życie Henninga kręciło się wokół rodziny i redakcji, a teraz jest nim tylko praca i pogoń za sensacją. Znów jest psem, ale nie jamnikiem. Nim może być Iver Gundersen – Mister Superpieprzony Sztruks – z którym Juul musi współpracować i którego prywatnie nie lubi. Między innymi dlatego, że tamten uważa się za gwiazdę i jest o wiele przystojniejszy od niego. Niezbyt dobrze współpracuje mu się z Heidi Kjus, która jako szefowa lubi rządzić i oczekuje wyników za wszelką cenę. Henning wie, że on może jej takie dać, nawet jeśli będzie działać na własną rękę. Jednak ci, którzy uważają Juula za rottweilera zmieszanego z Terminatorem, który nie ma uczuć i słabości, bardzo się mylą. On jest labradorem, który potrafi się położyć i cicho zaskomlić. Cierpi, za każdym razem, gdy śni mu się Jonas, gdy widzi Norę i boi się każdego pomieszczenia, a gdy do niego wchodzi wzrokiem szuka czujników i alarmów przeciwpożarowych. Posiada jednakże instynkt, który każe mu tropić. Inni dziennikarze w redakcji go nie mają i nie posiadają jego doświadczenia.

Nie mają go także przedstawiciele policji, nawet: Bjarne Brogeland i Ella Sandland, którzy stanowią dość specyficzną i ciekawą parę bohaterów. On, żonaty funkcjonariusz, od zawsze playboy, uważający się maczo i myślący tylko o zaliczeniu Sandland, a ona – twarda policjantka niezwracająca na niego uwagi. Sandland mniejszą rolę niż jej kolega po fachu, ale ponieważ jest to pierwszy tom serii książek opowiadających o Juulu i autor nie zakończył niektórych wątków w powieści, jestem pewien, że wróci do postaci, które nie są pierwszoplanowe i na pierwszy rzut oka nie posuwają akcji do przodu, ale są bardzo ciekawe i, z psychologicznego punku widzenia, warte rozwinięcia. Takich postaci w Letargu jest więcej, co dobrze wróży kolejnej powieści cyklu.

Enger ukazał policję jako dość nieudolny organ, który działa według utartych schematów i chce zamknąć sprawę, nie szukając brakujących puzzli i opierając się tylko na największych z nich i ramie obrazka. Nie powinno to dziwić czytelnika, skoro głównym bohaterem powieści z założenia jest dziennikarz śledczy, a nie funkcjonariusz, czy detektyw. Bohater może pomagać policji, ale w gruncie rzeczy ta służba nie może działać bez niego. Autor skupił się na ukazaniu pracy dziennikarskiej i relacji między „psami”.

Nie bez powodu w tej recenzji operuję takimi określeniami. Nie chcę nikogo obrazić, ale przedstawioną w książce redakcję „123nyheter” można porównać do psiarni, a dziennikarzy do psów łownych, z których każdy goni za sensacją, za swoim tropem i uważa, że jego temat jest najlepszy.

„Wstaje. Idąc do drzwi, unika ich wzroku, w każdej chwili spodziewa się ostrego głosu Heidi nakazującego mu wracać na miejsce. Labrador Henning. Na miejsce i siad...”.

Powyższy cytat jest tylko przykładem języka i stylu, zastosowanych przez autora. Pisząc o nich nie można nie zaznaczyć, że Enger nie tylko pokazuje kulisy pracy redakcji, ale także używa dziennikarskiego języka i swojej erudycji. Szpalta, lead i kolegium to są tylko przykłady dziennikarskich określeń. Ostatnie z nich znów budzi skojarzenia z policją i negatywne konotacje.

Powieść Letarg została napisana żywym, barwnym językiem: czasem seksistowskim, czasem specjalistycznym. Jest on dostosowany do charakterów poszczególnych bohaterów. Autor nie omieszkał także przybliżyć niektórych istniejących w rzeczywistości filmów, aktorów i prawdziwych wydarzeń historycznych, co bardzo urealnia fabułę.

W przeważającej części powieści narrator jest trzecioosobowy. Użyty w narracji czas jest czasem teraźniejszym. Fabuła czasem zwalnia, a czasem jest karabinem maszynowym. To ostatnie widać wyraźnie w momentach zagrażających życiu głównego bohatera i akcji policji – następuje wtedy na przykład jedno zdanie, które ciągnie prawie przez całą stronę, a potem akcja znowu zwalnia.

Rozdziały także są nierównej długości, co pozwala czytelnikowi przerwać lekturę, odetchnąć i nieco się zastanowić, a jest nad czym, albowiem Letarg jest nie tylko bardzo dobrą powieścią kryminalną z interesującą intrygą, szybkim tempem i zaskakującymi zwrotami akcji, ale także próbą konfrontacji dwóch różnych kultur i ukazaniem wynikających z nich niebezpieczeństw. Jest także próbą udowodnienia, że takie uczucia jak miłość, nienawiść i zemsta są międzykulturowe. Przecież każda moneta charakteryzuje się awersem i rewersem.

Niestety opisywana książka nie jest idealna. Posiada literówki oraz błędy korektorskie i redakcyjne, co jednak w żaden sposób nie umniejsza przyjemności jej czytania.

Po skończonej lekturze Letargu i odkładając książkę na półkę, spojrzałem jeszcze na jej okładkę. Miękka, foliowana, utrzymana w ciemnych barwach i z jaśniejszym rzucającym się w oczy tytułem frapowała mnie od pierwszego na nią zerknięcia. Zastanawiała mnie pomarszczona groźna twarz i postacie czterech mężczyzny rzucających kamieniami w niewidzialny cel. Ich wygląd przywodzi na myśl Muzułmanów. Zdjęcie sugeruje poruszenie przez autora kultury islamskiej. Nawet logo serii ZE STRACHEM, chociaż z pozoru niewidoczne, zostało dobrze skomponowane z kolorami okładki.

Kończąc niniejszą recenzję, mogę śmiało polecić Letarg Thomasa Engera wszystkim miłośnikom kryminałów i czytelnikom, którzy szukają powieści zmuszających do zastanowienia i innego spojrzenia na schematy oraz otaczającą ich rzeczywistość. Jest to świetny debiut literacki i nie dziwi mnie, że, cytując opis z okładki, powieść

„błyskawicznie stała się bestsellerem w Norwegii i Danii, a Engera okrzyknięto najbardziej obiecującym norweskim autorem kryminałów...”.

Z niecierpliwością oczekuję kolejnej książki o Henningu Juulu.

Ja już wiem czy Marhoni jest winny, czy nie. Teraz czas, żebyś Ty, Czytelniku, się o tym przekonał.

Konrad Staszewski

Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego
dziękuję Zbrodni w Bibliotece i WYDAWNICTU CZARNE.

Autor: Thomas Enger

Tytuł: Letarg

Tytuł oryginału: SKINNDØD

Przełożyła: Iwona Zimnicka

Wydawnictwo: WYDAWNICTWO CZARNE

Data i numer wydania: 2012 r., I

Format i oprawa: 125x205, miękka, foliowana

Projekt okładki: Łukasz Mieszkowski

ISBN: 978-83-7536-342-5

Liczna stron: 368

Cena: 36,00 zł."

W dniu wczorajszym (08.02.2012r.) w Polskiej Tygodniówce w irlandzkim radiu NEAR FM, pan Tomasz Wybranowski powiedział kilka ciepłych i miłych słów o mnie i mojej powieści kryminalnej "Śmierć na śniegu", za które chciałbym mu bardzo podziękować. Słowa podziękowania kieruję także do pana Dariusza Jasińskiego z magazynu "Kontury".

W tej audycji pan Tomasz zapowiedział kolejne "eteryczne" spotkania z moją osobą za tydzień i za trzy tygodnie. W związku z tym, zapraszam na najbliższą Polską Tygodniówkę 15 lutego tego roku o godz. 19.30 czasu dublińskiego i 20.30 warszawskiego.

Oto strony radia: http://www.near.ie/webcam.html i http://www.nearpodcast.org/livestream.html.

Jeszcze taka mała informacja dla czytelników i osób zainteresowanych "Śmiercią na śniegu". Powieść do kupienia u autora (czyli u mnie) oraz na moich aukcjach internetowych. Niestety nie znajduje się już ona na półkach księgarskich i w sklepach internetowych.



"Czy możliwe jest połączenie świetnego kryminału z wciągającym romansem? Wartkiej, trzymającej w napięciu akcji z subtelnym i wnikliwym opisem uczuć? Logicznie i racjonalnie skonstruowanej intrygi z onirycznymi przeczuciami czekającego gdzieś za rogiem przeznaczenia?

Okazuje się, że tak. Agnieszka Lingas-Łoniewska w „Szóstym” dokonuje niebywałej rzeczy. Łącząc przeciwności, tworzy niesamowitą historię, od której wprost nie sposób się oderwać. Rys bohaterów jest tak przekonujący, że zasadne staje się uściślenie autorki o fikcyjności postaci i wydarzeń. 

Alicja Szymczak i Marcin Langer… Od początku trwania powieści ich losy w dziwny sposób zbliżają się do siebie i oddalają. Każde z nich obawia się przyjąć tego, co nieubłaganie ściga ich od sześciu lat. Absurdalnie, dopiero pojawienie się seryjnego mordercy, zabijającego zielonookie blondynki, sprawia, że losy tej wyjątkowej dwójki łączą się na zawsze. Ona – policyjna pani psycholog i proflier, on – głównodowodzący Śląskiej Grupy Śledczej, elitarnej jednostki policyjnej. Współpraca zawodowa wkrótce przeradza się w gorący, pełen skrajnych emocji romans.

Tłem tej romantycznej historii jest świetnie poprowadzony kryminał. Grasujący seryjny morderca, tajemnicza sprawa sprzed wielu lat, niewiele poszlak… Wszystko to sprawia, że do samego końca nie wiadomo, kim jest Szósty, a ostatnie rozdziały i epilog są zaskoczeniem dla każdego czytelnika."

Przewidywana data premiery 28.02.2012



Szczegóły konkursu znajdują się na stronie Zbrodni w Bibliotece, pod adresem

http://zbrodniawbibliotece.pl/konkursy/2580,recenzjaroku2011-konkursdlasyndykalistow/

Oto moje recenzje biorące udział w konkursie:

http://pisarzrecenzuje.blox.pl/tagi_b/296194/Andrew-Lane.html

http://pisarzrecenzuje.blox.pl/tagi_b/305/Malopolska.html

http://pisarzrecenzuje.blox.pl/tagi_b/84920/Hammer.html

Zapraszam do udziału :)

Nastoletni John Wayne

Cleaver, będący głównym bohaterem powieści Dana Wellsa twierdzi, że nie jest seryjnym mordercą. Aktor John Wayne, którego znamy, między innymi, z filmowych ról w westernach, także nim nie był. Chłopiec próbuje przekonać czytelników o swojej niewinności w pierwszej części trylogii, której jest narratorem. Ale czy mówi prawdę? Czytelnicy powinni mieć wątpliwości, ponieważ piętnastolatek jest socjopatą i wie o tym bardzo dobrze. Nie jest to też tajemnicą dla jego lekarza i sam tego także przed nikim nie ukrywa. Mieszka w spokojnym Clayton i pomaga mamie i ciotce balsamować zwłoki w rodzinnym zakładzie pogrzebowym. Jego problemy zaczynają się w chwili, gdy w miasteczku dochodzi do tajemniczego, makabrycznego morderstwa. Cleaver jest przekonany, że pojawił się seryjny morderca i próbuje utrzymać na wodzy własnego Mr. Hyde'a. Czy mu się to uda i czy przypadkiem to nie on jest Mordercą z Clayton czytelnicy przekonają się, czytając debiutancką powieść Dana Wellsa Nie jestem seryjnym mordercą.

Sięgnąłem po tę pozycję, mając nadzieję, że będę miał do czynienia nie tylko z interesującym debiutem, ale także z książką, która pozostanie na długo w mojej pamięci i do której chętnie będę wracał. Nie pomyliłem się. Lektura była bardzo ciekawa i zmuszająca do refleksji. Pierwszy tom historii Cleavera nie jest ani czystym kryminałem, ani thrillerem. Zawiera w sobie dużo psychologii i fantastyki. Autor stworzył wybuchową mieszankę, która wciąga czytelnika od pierwszej strony i nie pozwala mu prawie ani na chwilę odetchnąć. Czytając Nie jestem seryjnym mordercą, wyobrażałem sobie dalsze prowadzenie fabuły, i choć w niektórych miejscach się sprawdziło, byłem bardzo zaskoczony pomysłem Wellsa.

Przyjemności lektury dopełniają specyficzne poczucie humor głównego bohatera i plejada interesujących bohaterów. Główną postacią jest narrator i potencjalny seryjny morderca John Wayne Cleaver. W jego zachowaniu występują wszystkie cechy predysponujące go do zostania czarnym charakterem. Autor twierdzi, że prawie sto procent dzieci takich, jak on, jest narażonych na zaprzeczenie tytułowi tej książki, ale nie znaczy to, że zostają one mordercami. Mówi to ustami doktora Neblina, który jest lekarzem chłopca i za wszelką cenę próbuje go zrozumieć oraz stara się mu pomóc. Niemniej jednak, Cleaverowi jest coraz trudniej utrzymać na wodzy swojego demona i jego zachowanie zaczyna grozić nie tylko jemu.

Równie interesującymi postaciami są Max – szkolny i jedyny przyjaciel Johna oraz starszy mężczyzna, Bill Crowley, który nie jest tylko tym, za kogo się podaje.

Wells bardzo dobrze sportretował młodego chłopca, pochodzącego z tak zwanej rodziny dysfunkcyjnej, z problemami, które nie są typowe w okresie dorastania. Czytając Nie jestem seryjnym mordercą byłem zaskoczony rozległą wiedzą autora, analizą psychologiczną głównego bohatera, ale czułem pewien niedosyt. Brakowało mi źródeł naukowych, z których ją czerpał.

Chociaż autor nie określił czasu akcji, czytelnik ma wrażenie, że dzieje się współcześnie i może ją dopasować do każdego dnia, tak jakby Cleaver w danym momencie opowiadał mu swoją nieodległą historię. Bohaterowie są wyraziści i bardzo realni, a wymieniane w fabule postacie historycznych seryjnych morderców dopełniają jej kolorytu.

Niestety, nic nie mogę powiedzieć o okładce powieści Wellsa, ponieważ otrzymałem recenzencki egzemplarz jeszcze przed jej wydaniem, oprócz tego, że jest lakierowania, miękka i bez skrzydełek. Nie mogę także nikogo personalnie skrytykować za pewne niedociągnięcia stylistyczne, redakcyjne i korektorskie, a kilka pojawiło się w moim egzemplarzu.

Zastosowana w książce czcionka jest duża i czytelnia, a odróżniające się, jakby rozlewające numery stron, wyróżniki rozdziałów, imię i nazwisko autora oraz tytuł powieści sprawiają przyjemne wrażenie.

Podsumowując, Nie jestem seryjnym mordercą przeczytałem z dużą przyjemnością. Powieść jest dynamiczna, interesująca, wciągająca i zmuszająca do refleksji, a występujące niedociągnięcia nie  przeszkadzają w lekturze. Analizując symptomy choroby głównego bohatera zastanawiałem się nad sobą i zadawałem następujące pytanie: czy jeśli od lat czytam fantastykę i się nią interesuję, zmienię się w goblina, albo czy jestem wampirem? Chyba nie.

Prosty język autora wymieszany z fachowymi nazwami przyrządów używanych w zakładzie pogrzebowym i nieoczekiwane zwroty akcji sprawiają, że książkę pochłania się niemalże jednym tchem.

Nie jestem seryjnym mordercą polecam nie tylko fanom serialowego Dextera, ale także czytelnikom, umiejącym spojrzeć głębiej na otaczającą nas rzeczywistość, szukającym odskoczni i rozrywki, ale jednocześnie wyznającym zasadę MacGyvera „nie rób tego w domu”.

Nie mogę doczekać się lektury drugiego tomu historii Johna Wayne'a Cleavera, pod tytułem Pan Potwór, którego fragmenty znajdują się pod koniec Nie jestem seryjnym mordercą i którego premiera odbyła się 26 stycznia tego (2012) roku.

Mam nadzieję, że wystarczająco zachęciłem Was, drodzy czytelnicy, do przeczytania debiutanckiej powieści Dana Wellsa. Jeśli nie, poniżej prezentuję okładkę wydanej już książki i cytuję opis wydawnictwa, wraz z danymi:

Miasteczkiem Clayton wstrząsa seria tajemniczych morderstw. To moja obsesja. Muszę się dowiedzieć, kto zabija.

Mój terapeuta twierdzi, że sam mam cechy seryjnego mordercy. 95% procent seryjnych morderców w dzieciństwie unikało ludzi, podpalało i dręczyło zwierzęta, ale to przecież nie oznacza, że każde pokręcone dziecko wyrasta na zabójcę, prawda?

John Cleaver, lat 15, diagnoza: antyspołeczne zaburzenia osobowości/ obsesyjnie zainteresowany seryjnymi mordercami/ może być niebezpieczny.
Nie jestem seryjnym mordercą. Ale mógłbym nim być.

Konrad Staszewski

Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego
dziękuję Zbrodni w Bibliotece i Społecznemu Instytutowi Wydawniczemu Znak sp. z o.o.

Autor: Dan Wells

Tytuł: Nie jestem seryjnym mordercą

Tytuł oryginału: I am not a serial killer

Tłumaczenie: Maria Makuch

Wydawnictwo: Znak emotikon

Data i numer wydania: 2012 r., I

Format i oprawa: 144x205, miękka

Opracowanie graficzne: Michał Gowarzewski

ISBN: 978-83-240-1739-3

Liczna stron: 256

Cena: 29,90 zł.

Zrecenzowaną powieść można nabyć pod adresem

http://ksiegarniazwb.pl/pl/nie-jestem-seryjnym-morderca-dan-wells.html

Kogo dzisiaj zabić?

– Dlaczego lubisz czytać kryminały?

Nie spodziewałem się tego pytania i nie wiedziałem jak na nie odpowiedzieć. W ogóle nie spodziewałem się, że zostanę zaczepiony w najbardziej znienawidzonej sieci księgarskiej w Polsce.

Spojrzałem na stojącego przede mną bezczelnego tęgiego mężczyznę, starając się nie zwracać uwagi na skierowany w moją stronę włączony dyktafon. Redaktorzyna, aktorzyna – pomyślałem, a przecież do niedawna byłem taki jak on. Tylko że jego nikt nie nauczył kultury. Ciekawe, czy pytał wszystkich potencjalnych klientów, czy tylko tych, którzy stali w kolejce do kasy z książką w dłoni. A może tylko zaczytanych w Doyle'u?

– Z kilku powodów. Choćby dlatego, że są intrygujące i stanowią dobrą odskocznię od codziennego życia – odpowiedziałem na odczepne.

– Nudnego życia?

– Tego nie powiedziałem. – Spojrzałem nad plecami stojącej przede mną kobiety. Miałem przed sobą jeszcze trzy osoby.

Uff, dzięki ci Boże – pomyślałem.

– Miałem na myśli to, że powieści kryminalne, choć często bardzo realne i, że tak powiem, życiowe są jednak bardziej przewidywalne od prawdziwego życia. A czy pan coś czytuje? – zapytałem, choć podejrzewałem, jakiej udzieli mi odpowiedzi.

Mężczyzna wyjął z kieszeni chusteczkę i przetarł okulary. Gdy je z powrotem założył, uśmiechnął się słabo i odpowiedział:

– Niedawno przeczytałem Johna Leake'a. Książka powstała na faktach, ale teraz nie pamiętam tytułu.

– Pewnie "Pisarz, który nienawidził kobiet" – podsunąłem. Zaintrygował mnie. Byłem pewien, że rzadko czytuje książki. – Czytałem, ciekawa lektura i opowiada o kimś takim, jak – ugryzłem się w język, zanim dokończyłem. – pan.

– Ja? – zdziwił się. – Ja nie jestem dziennikarzem i nikogo nie zabiłem. Tylko sobie tutaj dorabiam.

Teraz już wiedziałem, dlaczego był bezczelny. Nie znał nawet podstaw kultury i nadal mówił do mnie na ty. Na szczęście stanąłem już przed kasą.

– Dzień dobry.

Ekspedientka uśmiechnęła się do mnie życzliwie i nieco przepraszająco. Wskazała wzrokiem moją natrętną muchę.

– Pięćdziesiąt dziewięć złotych, dziewięćdziesiąt groszy.

Machinalnie spojrzała na imię i nazwisko na karcie. Tym razem to ja się uśmiechnąłem nieśmiało.

– To pan?

– Tak. – Nie spojrzałem na stojącego nadal przy mnie grubasa. Miałem jednak przeczucie, że zupełnie nie wiedział co się działo. – Czasem i ja coś kupuję. Głównie jednak klasykę.

– Przeczytałam pana powieść. Podobała mi się. Lubię kryminały i powieści sensacyjne.

– Dziękuję. A co mi pani poleci?

– "Wycieczkę na tamten świat" Litwinowych. Czytał pan już?

– Jeszcze nie, ale postaram się, gdy tylko będę miał okazję.

Zapłaciłem za Doyle'a i odszedłem od kasy. Mucha poleciała za mną.

– Napisał pan książkę?

Tym razem usłyszałem „pan”. Uśmiechnąłem się w myślach.

– Tak.

– I zabił pan w niej kogoś?

Ponownie przytaknąłem i powiedziałem:

– Myślę także nad kolejną. Ofiarą będzie pewien tęgi, niedoszły dziennikarz.

Nie mówiąc nic więcej, wyszedłem z księgarni.

Opisana przeze mnie scena jest fikcyjna, ale gdyby w rzeczywistości ktoś zapytał mnie, dlaczego lubię czytać kryminały, odpowiedziałbym, że nie tylko lubię je czytać, ale także pisać. Podobają mi się atmosfera i intryga kryminalna, którymi pisarze potrafią oczarować czytelników. Fascynują mnie realia współczesne i historyczne, które modyfikują lub w pełni odtwarzają. Lektury są odskocznią od rzeczywistości, nie tyle nudnej, ile deprymującej, stresującej, „depresjującej” i przerażającej. Świat, w którym żyjemy jest straszny i często przenika na karty literatury. Morderstwa są światową codziennością, ale czytając powieść mogę utożsamić się z jej bohaterem i wybrać sobie alter ego. Nie muszę być dobry, nie muszę też być zły. Mogę być geniuszem lub detektywem z przypadku. Mogę być nawet ofiarą, ale nadal żyję. Mogę być każdym.

Świadomość, że nie ja ginę, że nie mnie spotyka ludzka tragedia na pięć minut podnosi mnie na duchu. Może jutro spotka mnie to samo na ulicy, ale nie dzisiaj. Dzisiaj jestem bohaterem. Mogę mieć idealną lub dziewczynę zła do szpiku kości. Mogę wybrać kogo chcę, zdejmując książkę z półki.

Literatura pobudza moją wyobraźnię bardziej niż filmy, czy seriale, a czytanie sprawia więcej przyjemności. Mogę przeczytać rozdział i przez tydzień zastanawiać się, kto okaże się mordercą, zanim zweryfikuję myśli z treścią powieści. Film, co prawda także można wyłączyć, przerwać, ale często jego dokończenie kusi bardziej niż lektura druku. Poza tym filmy są często bardzo spłycane fabularnie i tylko niektóre dorównują dobrym powieściom.

Moim zdaniem, książki pozostają też dłużej w pamięci niż przesuwające się przed oczami obrazy.

Między innymi dlatego właśnie lubię czytać kryminały i mam nadzieję, że będę miał okazję naprawdę przeczytać "Wycieczkę na tamten świat".

 

http://zbrodniawbibliotece.pl/inne/2459,syndykatzbrodniwbibliotece/





Recenzja jest mojego autorstwa i pochodzi ze strony http://efantastyka.pl/art_mlody-sherlock-holmes-zabojcza-chmura-andrew-lane

Baza recenzji Syndykatu ZwB

http://allegro.pl/konrad-staszewski-smierc-na-sniegu-i1916322961.html - Powieść sprzedawana z autografem i dedykacją przez jej autora.

     

Powieść sprzedawana z autografem i dedykacją przez jej autora.

Opinie o powieści:

"[...]Ucieczka przed niesłusznymi (najprawdopodobniej!) oskarżeniami obciążającymi głównego bohatera, Krystiana Rokickiego, jego taktyczne manewry policyjne, współpraca z nowym przyjacielem, prywatnym detektywem Mierzejskim, szukanie śladów, dowodów czy chociażby poszlak obciążających Zło to tylko niektóre z elementów, które sprawiają, że „Śmierć na śniegu” obfituje w akcję i nieźle daje popalić czytelnikowi. Wraz z policjantem Rokickim przemierzamy świat brutalny i niesprawiedliwy. Poznajemy „zwyczaje” panujące na komendach policji, odwiedzamy Łódź, Kraków i Katowice, bierzemy udział w strzelaninach i zasadzkach – wszystko po to, by oczyścić podejrzanego Rokickiego z oskarżeń o zamordowanie czarnoskórego osobnika i posadzić przed obliczem sprawiedliwości prawdziwego przestępcę i zabójcę, a może też… tajemniczego podpalacza z przeszłości.(...)".*

*Konrad Staszewski, „Śmierć na śniegu”, QFANT Kwartalnik Fantastyczno-Kryminalny, Jacek Orlicz, 14 lutego 2011.

"[...]Pierwsze strony książki to od razu mocne uderzenie. Razem z głównym bohaterem, policjantem Krystianem Rokickim, znajdujemy się w lesie przy zwłokach czarnoskórego mężczyzny. W przeciwieństwie do nas Rokicki jest nieubrany, kompletnie zdezorientowany (my raczej zaciekawieni) i z zaskoczeniem przyjmuje do wiadomości fakt, że oto właśnie zostaje aresztowany pod zarzutem morderstwa. Już w czasie pobytu w areszcie dochodzi do siebie na tyle, by uwierzyć, że jak tylko prowadzący śledztwo dowiedzą się, kim jest, szybko odzyska wolność i sam poszuka sprawcy. Nic bardziej mylnego. Policjanci wcale nie zamierzają wypuścić swojego kolegi po fachu, drążą temat znajomości z zamordowanym i kwestię znalezienia się Rokickiego przy zwłokach. Kiedy zaś okazuje się, że jedyny człowiek, który może potwierdzić alibi policjanta, również nie żyje, Rokicki zaczyna się bać. Ktoś go wrabia i to wrabia skutecznie. Na szczęście dla niego w sukurs przychodzi mu pewien prywatny detektyw…

Śmierć na śniegu określona została przez wydawcę jako powieść policyjna. Owszem, dotyczy policjantów, bo wśród nich doszło do przestępstwa, główny bohater również wykonuje ten zawód. Powieść nie pokazuje jednak przekroju środowiska, nie kreuje wizerunku policji jako takiej, nie przedstawia też procedur czy technik pracy w policji. Jest za to propozycją kryminału z zastanawiająco pomyślaną intrygą, której kolejne etapy naprawdę totalnie zaskakują, nie pozwalając przyzwyczajać się do raz obranego tropu, oraz z elementami walki ze stereotypami i uprzedzeniami rasowymi czy seksistowskimi.(...)".*

*Oskarżony policjant, Zbrodnia w Bibliotece, Bibliotekarka, 25.02.2011.

"[...]Autor przedstawił całą sytuację za pomocą motywu dobrych i złych policjantów. Po pewnym czasie tworzy się tu grupa tych dobrych, prężnie walcząca ze spiskiem ze strony złego policjanta. A czytelnik? Mógłby stać z boku, ale w tej powieści aż chce się włączyć do śledztwa, kibicować, rozwiązywać zagadki, zrobić wszystko by dowieść niewinności głównego bohatera. A ten, bo warto o tym wspomnieć, nie jest jakimś superbohaterem, nie ma nadprzyrodzonych zdolności pomagających mu w tym co robi. Jest zwykłym człowiekiem, i to wyraźnie widać. Jak każdemu zdarzają mu się wpadki, jak ta gdy po rozwaleniu sobie ręki na płocie musiał spędzić kilka tygodni w szpitalu. Ważne dla polskiego czytelnika mogą być tu miejsca wydarzeń. Łatwiej przecież wyobrazić sobie całą sytuacje, jeśli dzieje się w Katowicach lub w Krakowie, niż gdyby działo się w jakimś amerykańskim miasteczku. Tym bardziej, jeśli ktoś w tych miastach mieszka, może wręcz podróżować po nim wraz z bohaterem.(...)".*

*Konrad Staszewski - Śmierć na śniegu, Czytając świat, Molioo, 14 marca 2011.

"[...]Fabuła jest skomplikowana, tak więc nie ma tu miejsca na nudę. Jako że ofiara jest osobą czarnoskórą, policjanci próbują zakwalifikować zbrodnię jako przestępstwo rasistowskie, jednak szybko odchodzą od tego pomysłu. Padają kolejne oskarżenia. Pojawiają się też nowe ofiary. Prowadzący śledztwo starają się ukryć dawne przewinienia i w tym celu wyraźne przekraczają swoje kompetencje. Tropy i dowody wskazują na coraz to nowe osoby, w zasadzie nikomu nie można ufać. Mimo to Rokicki wraz z detektywem Mierzejewskim nie dają za wygraną i sprawnie radzą sobie w rozwiązywaniu kolejnych zagadek.(...).

[...]Chociaż „Śmierć na śniegu” opowiada o brutalnym świecie i trudnych sytuacjach, jest to lekka powieść, którą czyta się szybko i przyjemnie. Myślę, że mimo śnieżnej scenerii świetnie nadaje się również na wiosenne wypady na działkę, gdy w cieniu drzew mamy ochotę na twórczą rozrywkę. Polecam!"".*

*Konrad Staszewski, "Śmierć na śniegu", QFANT Kwartalnik Fantastyczno-Kryminalny, Klara Korwin-Piotrowska, 07 czerwca 2011.

"Policyjne porachunki, zakulisowe rozgrywki, trup ściele się gęsto... Takiego scenariusza nie powstydziłby się nawet Pasikowski.

Powieść "Śmierć na śniegu" Konrada Staszewskiego mogę z czystym sumieniem polecić wszystkim wielbicielom dobrego polskiego kryminału.(...).

Ukłon w stronę autora za konstrukcję głównego bohatera. Wywołuje w czytelniku tak sprzeczne emocje, że nie wiemy czy kibicować mu, czy mieć satysfakcję z jego upodlenia. W konsekwencji niechęć miesza się z litością co daje nam taki dziwaczny rodzaj sympatii. Nie takiej jak w przypadku Brudnego Harrego, ale takiej która sprawi, że z ciekawości sięgniemy po dalszy ciąg przygód Rokickiego, gdy tylko się takowe ukażą.".*

*"Śmierć na śniegu" - recenzja, Interia360 Kultura, Magda Głowala-Habel, 2011-06-17.

"[...]"Śmierć na śniegu" to powieść policyjna osadzona w realiach współczesnych miast: Katowic, Krakowa i Łodzi. Z każdą kolejną stroną na jaw wychodzą nowe fakty, które czasami zdziwią niejednego czytelnika. Ciężko jest przewidzieć kolejne ruchy bohaterów, co sprawia, że książkę czyta się z jeszcze większym zaciekawieniem. Zaś samo zakończenie zadziwi chyba każdego...(...)".*

*"Śmierć na śniegu" - recenzja książki Konrada Staszewskiego, Wiadomości24, Rafał Grząślewicz, 2011-03-11.


"Obwiniona" jest powieścią, w której każdy skrywa jakąś tajemnicę, zakłada maskę i gra przeciwko innymi i samemu sobie. Rotenberg udowadnia w niej także, że pozory często mylą i nie należy pochopnie szafować wyrokami.

Terrance Wyler, handlowiec należący do znanej i szanowanej w Toronto rodziny, zostaje znaleziony martwy we własnym domu przez opiekunkę do dziecka. Jedynym świadkiem jego śmierci mógłby być Simon - jego syn - gdyby nie fakt, iż spał w swoim pokoju i niczego nie słyszał. Pytany przez policję mówi, że w nocy była u niego mama i powiedziała, że przez jakiś czas nie będą się widzieć. Dla dziennikarzy, żyjących do niedawna zdradą Terrance’a i zbliżającą się rozprawą rozwodową, pewne jest, że Samantha Wyler zabiła męża. Policja także wydaje się nie mieć co do tego wątpliwości. Tym bardziej, że przeciwko kobiecie przemawiają wyciągi telefoniczne oraz zakrwawiony nóż, który zabrała z miejsca zbrodni i przyniosła swojemu adwokatowi. Czy jej zapewnienia, że jest niewinna, mogą być wiarygodne?

"Obwiniona" jest drugą, po "Apartamencie 12A", powieścią Roberta Rotenberga i tak samo jak poprzedniej, tak i tej nie można jednoznacznie zakwalifikować do jednego rodzaju utworów. Powieść zaczyna się bowiem jak kryminał ale przeważają w niej elementy prawnicze, socjologiczne i dramat Samanthy. Detektyw Ari Greene i oficer Daniel Kennicott, których czytelnicy poznali w poprzedniej książce Rotenberga, mimo że rozwiązują zagadkę morderstwa (a w zasadzie sprawca sam się przyznaje do popełnionego przestępstwa) nie są głównymi bohaterami powieści. Fabuła skupia się wokół żony Terrance'a Wylera, Samanthy.

Kobieta zostaje oskarżona o morderstwo i nikt nie ma wątpliwości co do jej winy: ani jej adwokat, ani prokurator, ani sędzia, ani tym bardziej rodzina zamordowanego. Zadaniem sędzi i ławy przysięgłych nie jest odpowiedź na pytanie, czy Samantha Wyler zabiła swojego męża, tylko czy zrobiła to z premedytacją. Odpowiedź nie jest prosta, a oskarżona nie jest takim niewiniątkiem, za jakie się podaje od początku procesu. W "Obwinionej" zresztą jedynymi niewiniątkami są tak naprawdę Simon (syn zamordowanego), jego opiekunka i sędzia. Adwokat Ted DiPaulo, prokuratorka Jennifer Raglan, Greene, Kennicott i rodzina zmarłego - wszyscy skrywają pewne tajemnice, które mogłyby wstrząsnąć nie tylko ich życiem. Ale to nie stosunki międzyludzkie przesądzają o tym, że książka Rotenberga jest ciekawą i dobrą lekturą.

Autor jest jednym z najlepszych adwokatów w Toronto i działalność tamtejszego wymiaru sprawiedliwość zna od podszewki. Nic więc dziwnego, że główne role w powieści odgrywają w rzeczywistości adwokat i prokurator, którzy w trakcie proceduralnych czynności udowadniają kunszt swojej pracy. Czytając tę książkę, czułem się tak, jakbym siedział w sądzie i na własne oczy widział Samanthę, jej uczucia i proces dochodzenia do kompromisu, z pozoru jedynie, sprzecznych interesów przedstawicieli prawa.

Wymienione przeze mnie elementy sprawiają, że książka jest bardzo wciągająca i czyta się ją z przyjemnością. Opisy restauracji do których Greene zaprasza nowo poznaną dziennikarkę, dodają tylko kolorytu fabule.

"Obwiniona" jest powieścią, w której każdy skrywa jakąś tajemnicę, zakłada maskę i gra przeciwko innymi i samemu sobie. Rotenberg udowadnia w niej także, że pozory często mylą i nie należy pochopnie szafować wyrokami, ponieważ Temida naprawdę bywa ślepa.

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki Roberta Rotenberga dziękuję portalowi internetowemu Wiadomości24.

Tytuł: Obwiniona
Autor: Robert Rotenberg
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Stron: 424
ISBN: 978-83-7648-824-0
EAN: 9788376488240
Cena: 36,00 zł".

Recenzja jest mojego autorstwa i pochodzi ze stronyhttp://www.wiadomosci24.pl/artykul/kto_zabil_wylera_recenzja_powiesci_obwiniona_rotenberga_215075.html

Baza recenzji Syndykatu ZwB



Szanowni Państwo, Drodzy Czytelnicy. W dniu 09.09.2011 roku zakończyła się moja współpraca z Kwartalnikiem Fantastyczno-kryminalnym QFANT.



Superpolicjant i nasza klasa

Mecenas Grzegorz Kokoszka, wychodząc z domu po zakrapianym spotkaniu z kolegami, zauważa leżącego przy ogrodzeniu mężczyznę. Pewien, że ma przed sobą pijaka, szturcha go kilkakrotnie, jednak ku jego przerażeniu okazuje się, że mężczyzna wcale nie śpi. Został pobity na śmierć.



Recenzja jest mojego autorstwa i pochodzi ze strony

http://www.qfant.pl/index.php?option=com_k2&view=item&id=3903:zofia-ma%C5%82opolska-%E2%80%9Emorderstwo-tu%C5%BC-za-rogiem%E2%80%9D

Baza recenzji Syndykatu ZwB

Prawo kontra ludzka sprawiedliwość

Dwójka rodzeństwa, pierwszego dnia po wakacjach znajduje w sali gimnastycznej ciała pięciu nagich mężczyzn zwisających z sufitu. Na miejsce zbrodni zostaje wezwany szef wydziału zabójstw – Konrad Simonsen, który otrzymuje nieograniczone możliwości finansowe i wsparcie najwyższych władz państwowych. W pierwszym momencie nie wie, co tak naprawdę się stało. Mimo dużego doświadczenia, jest zaskoczony brutalnością morderstwa, co do którego nie ma wątpliwości, ale nie zna jeszcze motywu działania zabójcy lub zabójców. Czy mężczyźni stali się ofiarami szaleńca, czy zaplanowanego ataku terrorystycznego? Na to pytanie muszą sobie, społeczeństwu i władzom państwa, odpowiedzieć Simonsen i jego współpracownicy. Dlaczego ofiary zostały powieszone w szkole? Dlaczego obcięto im dłonie i narządy płciowe? Wydaje się, że jest tu obecny motyw seksualny. Zastanawiające jest także to, czemu zdewastowano im twarze. Te pytania sugerują, że nie był to atak terrorystyczny,tylko zaplanowane, szczegółowo przeprowadzone, morderstwo. A może to zemsta lub egzekucja?



Recenzja jest mojego autorstwa i pochodzi ze strony

http://www.qfant.pl/index.php?option=com_k2&view=item&id=3782%3Alotte-s%C3%B8ren-hammer-%E2%80%9Eniegodziwcy%E2%80%9D

Baza recenzji Syndykatu ZwB